BLOG: Zeldzaam mooi

Toen ik als kind door de platencollectie van mijn vader aan het grasduinen was heb ik mij nooit verwonderd over de huidskleur van countryzanger Charley Pride. Later pas werd mij duidelijk dat een Afro-Amerikaan in de countrywereld erg zeldzaam was (en, helaas, nog steeds is). Maar als je in die platenkast ook artiesten als Louis Armstrong en Count Basie tegenkomt dan valt het niet meteen op. Wat mij wel opviel was de bijzondere stem van deze country zanger. Een stem waar ik verknocht aan raakte. Had mijn pa die platen nog niet grijs gedraaid, dan deed ik dat wel! Later leer je dan meer over deze zanger, over zijn leven, over zijn successen en over zijn overwinningen op het racisme. Charley Pride overleed precies een week geleden, op 86-jarige leeftijd, aan complicaties met het covid-19 virus. Ik ben nog nooit zo geraakt door de dood van een artiest. Charley Pride, zeldzaam mooi!

Als je opgroeit in een zwart gezin met elf kinderen op de katoenplantages van Mississippi dan zijn je kansen op het opbouwen van een goed bestaan alles behalve vanzelfsprekend. Zijn vader was sharecropper, wat betekende dat hij op een plantage werkte en als beloning een deel van de oogst zelf mocht behouden. In de regel is dat geen rijk bestaan. Dat Charley toch grote successen wist te boeken en uitgroeide tot country ster was te danken aan jarenlang hard werken. Als 14-jarige jongen kocht hij zijn eerste gitaar en leerde meespelen op muziek op de radio die door zijn vader steevast op WSM werd afgestemd om de uitzendingen van de Grand Ole Opry te kunnen beluisteren.

Het was echter niet alleen de muziek die Charley succes bracht. Hij was ook een sportman. En dat maakt hem voor broertje Ab en mij nog veel belangrijker dan zijn muziek alleen. Hij was namelijk een veelbelovend honkballer. Maar ook in de sport speelde het racisme een grote rol. Er waren aparte negro leagues, competities voor zwarte spelers. Zijn talent voor de honkbalsport werd duidelijk toen hij 16 jaar was. Hij startte in de Iowa State League om vervolgens professioneel te spelen in de Negro American League.

Er volgden nog enkele afdelingen waarbij hij o.a. in de organisatie van de New York Yankees speelde, maar een schouderblessure gooide roet in de sportieve loopbaan. Na nog verschillende wisselingen van club - in één geval werd hij samen met een teammaat verkocht om fondsen te creëren voor de vervanging van de defecte teambus - en een dienstplicht die hem uit het professionele honkbal weghield, slaagde hij niet meer in zijn pogingen om zijn droom om een Major League pitcher te worden waar te maken. Charley Pride was later supporter en mede-eigenaar van Major League Baseball club Texas Rangers.

De honkbalsport was in zekere zin ook de springplank voor de muziek carrière. Zijn zangtalent viel een van zijn teammanagers op, die hem voor elke wedstrijd een kwartier liet optreden om zo de bezoekersaantallen van de wedstrijd wat op te schroeven. Naast de $10 die Charley verdiende met de wedstrijd leverde dat hem nog eens dat bedrag op voor het optreden. Terwijl hij nog actief was als honkballer zette hij zijn eerste stappen in de muziek. In 1958 nam hij enkele nummers op in de Sun Studio in Memphis. Hij trad op in clubs, soms solo en soms met een band genaamd The Night Hawks, een band met een bijzondere samenstelling. Naast Charley Pride bestond de band uit oprichter en gitarist Jimmy Owens, diens vader George Owens op steel gitaar en het slechts 14-jarige meisje Monty Cowles op drums.

In de jaren '60 werd hij door Chet Atkins binnengehaald bij RCA Victor. Na twee singles die niet aansloegen kwam de eerste hit: Just Between You And Me. Het was het begin van een gigantisch succes. De hits werden aaneengeregen en Charley Pride werd de grootste artiest van RCA na Elvis Presley.

Maar er was nog dat ene ding. Zijn muziek werd bekend, maar de fans hadden Charley Pride nog nooit gezien. Weer moest hij, net als vroeger op de plantages en in de honkbalwereld, het racisme overwinnen.

Gelukkig gaf dat bij zijn optredens geen problemen. Toen hij voor het eerst voor een publiek verscheen viel de zaal stil, wat hij luchtig opving door te zeggen dat ze er maar mee moesten leven dat er country werd gezongen door iemand met een "permanent suntan". Later in zijn carrière verklaarde Charley dat hij nooit problemen heeft gehad met publiek tijdens zijn optredens.

Charley Pride, een zanger, een artiest en een sportman die op zeer indrukwekkende wijze heeft laten zien dat afkomst en huidskleur geen belemmering vormen. Het blijft wel bijzonder dat er in al die jaren slechts drie Afro-Amerikanen zijn toegetreden tot de Grand Ole Opry. DeFord Bailey ging hem voor in het jaar 1927, Charley Pride trad toe in 1993 en in een recenter verleden volgde Darius Rucker, in het jaar 2012.

Maar voor mij is en blijft Charley Pride een van de grootsten. Deels omdat hij het meest bepalend was voor de ontwikkeling van mijn muzieksmaak, in die platenkast van mijn vader. Deels omdat hij ook professioneel honkballer is geweest en nog heeft gespeeld met de legendarische Hank Aaron, die ik weer heb zien spelen in het Pim Mulier stadion in Haarlem, dat moet in 1976 zijn geweest. Deels ook door zijn levensverhaal, van zwart, kansloos plantagejongetje tot superster. Maar vooral door zijn bijzondere en fantastische stem. Zeldzaam mooi!

 

Vanavond is er weer gewoon Countryland. Een thuiswerk-knip-en-plak uitzending met Timen en Ronald. Ab verzorgt de bijdrage van jaarartieste Emmylou Harris. En natuurlijk ontbreekt Charley Pride niet! Jaap laat twee nummers van hem horen. Dit alles op de gebruikelijke tijd, van 21:00 tot 23:00 uur bij A1 Radio. En de lezer weet inmiddels wel hoe het werkt met de playlist en Uitzending gemist.

Fijn weekend!

De BLOG is geschreven door Jos van der Lelie.

Zaterdag 19 december 2020


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.