BLOG: 715 rake klappen

Als muziek en sport samenkomen, ben ik over het algemeen een zeer gelukkig mens. En als we het over mijn lievelingssport hebben, dan praten we over honkbal. Al op 7-jarige leeftijd raakte ik verknocht aan deze sport, nadat we op een trapveldje in Amsterdam Noord stonden te kijken naar een demonstratie van een jeugdteam van de Amsterdamse honkbalvereniging RAP. Alle aanwezige kinderen mochten ook een balletje slaan en gelijk bij mijn eerste klap was ik verkocht. Bovendien was die klap niet misselijk, en bleek ik nog enige aanleg te hebben ook. Samen met broer Jos en de rest van onze familie speelden we jarenlang bij de honkbalafdeling van de Volewijckers, een bekende club die vorig jaar zijn 100e verjaardag vierde, en in de jaren '60 en '70 de nodige bekendheid kreeg in het betaalde voetbal. Op het Noord-Amsterdamse Mosveld waren de Mosveldbaby’s berucht en lastig te verslaan.

De honkballers van De Volewijckers speelden vanaf begin jaren '70 in de wijk ‘De Banne’, waar wij destijds woonden. Het leven bestond in die tijd uit school, eten, honkbal en slapen. Jos en ik hebben allebei onze hoogtepunten gekend binnen deze sport. Jos was in 1991 als eerste Europeaan als scheidsrechter aanwezig op de Little League World Series in Williamsport in Amerika, zeg maar het wereldkampioenschap voor jeugdteams. Zelf haalde ik als werper eenmaal de voorselectie van het Nederlands Team onder 16 jaar, maar viel bij de laatste selectie af ten faveure van een speler die het later in Amerika tot professional schopte. Maar honkbal bleef in mijn bloed en ik was na mijn actieve loopbaan jarenlang jeugdcoach. Mijn jongste zoon Jelle (18) heeft het inmiddels al veel verder geschopt. Hij zit bij de nationale selectie onder 18 jaar en volgt de topsportopleiding van de Nederlandse Honkbalbond in Amsterdam. Een paar jaar geleden stond hij in Oostenrijk als werper van het Nederlands team onder 16 jaar in de finale tegen Duitsland. Helaas wonnen onze Oosterburen deze finale, maar de ervaring om mijn knul daar in het oranje te zien spelen maakte alles goed.

Ook in de muziek wordt vaak gegrepen naar sport of sporthelden als onderwerp.  Liedjes over honkbal zijn er ook meer dan genoeg. Denk aan Angels of Fenway van James Taylor (over de club Boston Red Sox), Cool Papa Bell van Paul Simon (over de speler James "Cool Papa" Bell uit de jaren '30 van de vorige eeuw) en The Greatest van Kenny Rogers, over een jeugdspeler die droomt over een succesvolle honkbalcarrière.  Maar deze week speelt er maar één honkballiedje door mijn hoofd. En dat is het liedje 715 (For Hank Aaron) van mijn vriend Peter Cooper. Over zowel Hank Aaron als Peter Cooper een korte bloemlezing.

Peter Cooper werd geboren in South Carolina en ging naar de middelbare school in de buurt van Washington DC. Daar kwam hij op zijn 15e verjaardag in aanraking met de country en bluegrass muziek, toen hij een concert bijwoonde van The Seldom Scene in de bekende club The Birchmere in Washington DC. Hij was direct verslaafd aan de muziek en zou nadien vrijwel wekelijks terugkeren naar die club om te luisteren naar de muziek en om de artiesten te ontmoeten. Na zijn middelbare school begon hij artikelen te schrijven en startte hij een loopbaan als journalist. Zijn eerste artikel was een review over songwriter Guy Clark in een weekblad in North Carolina. Vanaf dat moment werd schrijven over muziek zijn leven. Inmiddels wordt hij gezien als de Country Music Professor, en is hij Senior Director, producer en schrijver voor de Country Music Hall of Fame and Museum in Nashville. Daarnaast is hij nog steeds zeer actief als liedjesschrijver, singer-songwriter en producer van countryalbums. Als er iemand is die alles weet over countrymuziek, dan is het Peter Cooper.

Hank Aaron werd in 1934 geboren in Mobile in de Zuidelijke staat Alabama en wordt gezien als de allergrootste honkballer aller tijden. Als er een sport is waar je spelers wel degelijk met elkaar kunt vergelijken, dan is het honkbal. Want honkbal is meer dan alle andere sporten een sport van de statistieken. En die cijfers liegen niet. Als slagman staat Hank Aaron met stip bovenaan op vele lijstjes. Het meest indrukwekkende cijfer is het aantal homeruns dat hij heeft geslagen. Dat zijn er 755 in zijn loopbaan. Daarmee staat hij op de tweede plaats, achter Barry Bonds. Maar de wetenschap dat deze Barry Bonds zijn record vestigde middels het gebruik van verboden prestatieverhogende middelen, zegt genoeg. De vraag is nog steeds of het record van Bonds als rechtmatig mag worden gezien.

Bron: mlb.com

Daarbij speelde Hank Aaron honkbal in een andere tijd. Namelijk de tijd waarin het in Amerika niet vanzelfsprekend was dat zwarte spelers samen mochten spelen met de blanke spelers. Hank Aaron begon zijn carrière in de zogenaamde Negro Leagues, een afdeling waarin alleen teams speelden met zwarte spelers. Pas in 1947 werd de kleurbarrière verbroken en speelde Jackie Robinson als eerste zwarte speler een wedstrijd in de Major League, de hoogste klasse van het Amerikaanse profhonkbal. Hank Aaron heeft zijn hele loopbaan moeten opboksen tegen rassenhaat. Scheldpartijen vanaf de tribunes, vernietigende stukken in de kranten, persoonlijke doodsbedreigingen per brief en met regelmaat werd hij vanaf de tribunes bekogeld met alles wat los en vast zat. Hank Aaron bleef gelukkig zichzelf en deed wat hij het beste kon: homeruns slaan. Toen hij het recordaantal homeruns naderde van (de blanke) Babe Ruth ontstond er binnen de Amerikaanse honkbalwereld een grimmige sfeer. Het zal toch niet zo zijn dat een zwarte speler het mooiste record uit de sport zou gaan verbreken? Maar dat gebeurde wel. Op 8 april 1974 sloeg Hank Aaron zijn 715e homerun en brak daarmee het als onbreekbaar geachte record van 714 homeruns van Babe Ruth. Als er iemand is die weet hoe je homeruns moet slaan, dan is het Hank Aaron.

De namen Peter Cooper en Hank Aaron komen samen als Peter Cooper in 2008 zijn liefde en waardering voor deze held verpakt in het liedje 715 (For Hank Aaron). Het verscheen op zijn album Mission Door en dit is voor mij het allermooiste liedje over honkbal. Omdat het over Hank Aaron gaat, maar ook omdat het aanzet tot nadenken. Nadenken over rassenhaat, over ongelijkheid vanwege huidskleur of afkomst, maar vooral over doorzettingsvermogen.

En dat laatste is iets waar we vandaag de dag allemaal mee worden geconfronteerd. De hele wereld lijkt stil te staan en de hele wereld wordt momenteel beperkt in vele normale, alledaagse dingen. Het virus houdt ons nog steeds in de greep en kan alleen door samen offers te brengen worden verslagen. Opstanden zoals afgelopen week tijdens de avondklok werken averechts en worden gelukkig door de grote meerderheid van onze bevolking streng veroordeeld. Deze rellen worden nu al gezien als de ernstigste van de laatste 40 jaar en werden zelfs wereldnieuws. Vreselijk zonde, we hebben het al moeilijk genoeg.

Hank Aaron heeft deze rellen niet meer meegemaakt. Hij overleed vorige week, op 22 januari 2021. Hij stierf in zijn slaap en was 86 jaar. En dat vind ik prachtig. Vredig inslapen, na een lang, liefdevol en prachtig leven waarin hij miljoenen honkbalfans sportplezier heeft geschonken. En uiteraard spelen we vanavond bij Countryland het nummer 715 van Peter Cooper. Voor Hank Aaron.

Maar we doen uiteraard nog veel meer. Het worden weer twee uren boordevol mooie muziek, samengesteld door Timen en Harro. En als Harro zich ermee gaat bemoeien, dan weet u al dat we veel schitterende oude muziek gaan horen. Zo komen Red Sovine en Jim & Jesse voorbij, en krijgen uiteraard The Louvin Brothers weer een plekje op de playlist.

Zelf verzorg ik de volgende aflevering van het onderdeel Country Roads waarin we de lange reis maken langs Route 80 dwars door de Verenigde Staten, van Chicago naar Reno. Timen vult dit alles weer vakkundig aan met een brede keuze uit de country en de bluegrass en maakt er een heerlijke uitzending van. De complete playlist voor vanavond is weer te bekijken op onze website. En u wist toch wel dat alle uitzendingen van Countryland zijn terug te luisteren op diezelfde website? Ga naar Uitzending gemist en u hoeft eigenlijk nooit iets te missen. Als de avondklok vanavond 21.00 uur slaat, zijn we te horen bij de A1 Mediagroep.

Zorg goed voor jezelf en voor anderen, dan zorgen wij voor de muziek.

De BLOG is geschreven door Ab van der Lelie

Zaterdag 30 januari 2021


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.