BLOG: Rivierenlandschap

Er moeten vele duizenden liedjes zijn geschreven over rivieren. Ik betrap mezelf er wel eens op hoeveel ik van rivieren hou. Veel meer nog dan van de zee. Wandelen op het strand is op zich ook leuk hoor, maar ik ben een zeurpiet als het gaat om zand in de schoenen. Maar dat kan ook aan mijn schoenen liggen. Veel liever wandel ik over een dijk langs een mooie rivier met woest begroeide uiterwaarden, mezelf weer trots verbazend hoe stoer ons land vecht tegen het water. Tijdens die wandelingen maak ik graag gebruik van die lokale veerpontjes die bij elke oversteek weer dreigen te worden meegesleurd door de stroming. Dat gebeurt gelukkig nooit, de kapiteins verstaan hun vak, maar de spanning is elke keer plezierig.

Vorige week liet ik in ons feuilleton Country Roads het nummer Miss The Mississippi And You horen van Jimmie Rodgers, in de versie van Doc Watson. De Mississippi is misschien wel de meest bezongen rivier van allemaal. En Jimmie Rodgers had wat dat betreft recht van spreken, hij werd geboren in het stadje Meridian in Mississippi, de staat die zijn naam ontleent aan de immens grote rivier de Mississippi die de westelijke grens vormt met de staten Louisiana en Arkansas. Het is deze week de rivier die een brug vormt naar het volgende nummer in onze rubriek Country Roads. En daarvoor reizen we helemaal naar Australië.

De spanning dus van een veerpontje op een snel stromende rivier. Dat is bij een oversteek van Lith naar Moordhuizen nog goed te overzien. Maar heeft u wel eens op een klein bootje gevaren over de South Alligator in Kakadu National Park in Australië? Ik wel. Ook daar staat een redelijk sterke stroming, maar met als pikant extraatje de wetenschap dat in dat water duizenden zoutwaterkrokodillen leven, een van de weinige vleeseters op onze aardbol die op hun menukaart een plaatsje hebben ingeruimd voor de mens. Handjes dus binnenboord houden, over zwemmen wordt niet eens nagedacht. Wandelen langs de South Alligator is helaas ook te gevaarlijk, vandaar de logische keuze voor de boot.

Bron foto's: www.cruisebe.com

 

Ik reisde in 1992 en 1993 voor de derde en laatste keer door Australië en ben sinds die reizen verliefd geworden op dat land. Tijdens de eerste reis naar Australië raakte ik bekend met de muziek van John Williamson, een country en folkzanger uit de zuidelijke staat Victoria die in bijna al zijn liedjes vertelt over Australië. Over het land, over de inwoners, de gebruiken en over de bijzondere dieren die er wonen. Gelijk tijdens die eerste reis kocht ik in een klein platenzaakje in Rosebud mijn eerste CD van John Williamson. Al zoekend in de collectie CD’s schalde daar het nummer Raining On The Rock door de winkel en informeerde ik bij de uitbater om welke artiest het hier ging. Hij toonde mij de CD Mallee Boy en ik besloot het album maar gelijk mee te nemen. En ik denk dat ik daarna tijdens elke trip naar Australië minimaal één CD van John Williamson heb gekocht.

Op het album Warragul uit 1989 staat het nummer Amazing Day, een nummer waarin John Williamson vertelt over de romantische vrouwelijke namen die je tegenkomt voor diverse stadjes en dorpen in het binnenland van Australië. Voor een vreemdeling klinkt het als de Down Under versie van ‘In-ieder-stadje-een-ander-schatje’. Zo bezingt hij de steden Mount Isa, Mary Kathleen, Alice Springs en Katherine, en als het noorden van het land wordt geteisterd door een storm, dan noemen we haar Tracy.

Bovendien zingt hij dat hij op barramundi gaat vissen op die machtige rivier The South Alligator. En als ik dat liedje hoor, denk ik weer terug aan die schitterende dag samen met mijn lieve Sandra op dat best wel kleine bootje, badend in de zon en met plezier kijkend naar de crocs die soms geduldig meezwommen met de boot, wachtend op een eenvoudig maal dat die middag uitbleef.

John Williamson zorgt altijd voor een vrolijke noot in zijn liedjes. Een van zijn meest bekende liedjes is het nummer Home Among The Gumtrees, een meezinger uit 1974 van Wally Johnson en Bob Brown. De versie van John Williamson uit 1990 werd wereldberoemd in heel Australië door de wat infantiele dans die erbij wordt uitgevoerd, waarbij vaak beschonken deelnemers uitbeelden hoe bomen zwaaien in de wind, hoe je pruimen plukt uit een boom en hoe een kangoeroe springt. En ik beken meteen: ook ik heb samen met Sandra moeten meedoen met dit bijzondere stukje Australisch erfgoed. Overigens deden we dat in volslagen nuchtere staat, hetgeen de uitvoering aanzienlijk bemoeilijkte. Dit alles vond plaats op 16 januari 1993 in het café van Springvale Homestead, een etablissement in Katherine, Northern Territory. Dezelfde Katherine dus uit het liedje Amazing Day dat we vanavond gaan horen bij het onderdeel Country Roads. Een opgetrommelde zanger-gitarist die zo uit de cast van de Flying Doctors leek gestapt, speelde daar die avond veel Australische volksliedjes, waaronder dus Home Among The Gumtrees. Onze meereizende kokkin Sally deed het dansje eerst goed voor en iedereen haakte daarna in. Gelukkig duurde het nummer niet zo heel lang en konden we snel weer de anonimiteit aannemen in ons omvangrijke reisgezelschap.

Die anonimiteit was voor mij snel verdwenen toen ik daarna op het podium werd geroepen om wat gitaar te spelen. Ik had die reis mijn gitaar mee en speelde daar vaak op als we ’s avonds met zijn allen zaten bij te komen van een lange reisdag vol indrukken. Blijkbaar was men rond het kampvuur voldoende onder de indruk geraakt van mijn povere spel om een onvoorbereid publiek optreden te rechtvaardigen. En daar stond ik dan midden in Australië voor een aanzienlijk publiek nummers te spelen van o.a. Mississippi John Hurt (daar is die rivier weer!) en Big Bill Broonzy.

Om niet alleen voor paal te staan, riep ik voor een kleine toegift de twee meereizende Engelse meiden uit Liverpool op het podium voor een spontane versie van ‘Help’ van The Beatles. En zo werd het toch nog heel gezellig en heel laat in Springvale Homestead. Een onvergetelijke avond, waarvan gelukkig nog enkele foto’s bewaard zijn gebleven.

Live muziek met publiek. Het lijkt niet alleen heel lang geleden, het is ook alweer heel lang geleden. Binnen onze groep van tien Countryland medewerkers spreken we wekelijks over onze wens om weer af te kunnen stappen van de huidige thuiswerkuitzendingen, en weer live radio te kunnen maken. Niet alleen in de mooie studio van de A1 Mediagroep in Nijkerk, maar ook en vooral weer in het Rebellenhonk in Barneveld. Muziek is heerlijk om naar te luisteren. Maar kijken en luisteren naar een live band onder het genot van een hapje en een drankje is de ultieme muziekervaring. Vanzelfsprekend houden we ons als Countryland strikt aan de geldende maatregelen die de overheid heeft opgelegd. Maar zodra het weer kan en mag, komen we weer live bij u in de huiskamer. En als we nog een stapje verder mogen qua maatregelen, dan zijn we er als de kippen bij om in het Barneveldse Rebellenhonk samen met onze trouwe liefhebbers weer onze uitzendingen te maken met een live band. En geloof me, u zult het als eerste van ons horen. We schreeuwen het namelijk van alle daken als we weer zover zijn. Maar we moeten nog steeds geduld hebben.

Vanavond dus opnieuw een thuiswerkuitzending. Deze week presenteert Ronald weer muziekselecties van Jaap en dat wordt aangevuld met keuzes van onze Timen en van ondergetekende. Om 21.00 uur steken we van wal en kunt u weer luisteren naar twee uur heerlijke country, bluegrass en alles wat daarbij hoort. Oude nummers komen voorbij, maar ook een aantal nummers van nieuwkomers in de countrymuziek. Terecht besteden we weer aandacht aan het nieuwe album van geweldenaar Justin Moses en nemen we met Roger Miller’s Footprints in the Snow afscheid van de winter. En heeft u al eens gehoord van Sheila Clark & The Caddo Kats? Ik niet, maar ze komt uit Texas en het klinkt heerlijk kittig. Ik roep altijd dat onze kracht vooral ligt in de afwisseling die we laten horen tijdens onze uitzendingen. Vanavond is dat geen uitzondering, dat beloof ik u.

Zorg goed voor jezelf en voor anderen, dan zorgen wij voor de muziek.

De BLOG is geschreven door Ab van der Lelie

Zaterdag 20 februari 2021


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.