BLOG: Vinyl, CD of digitaal?

Plaatjes draaien is onze passie en muziek is ons leven. Dat laatste klinkt misschien een tikkie overdreven, maar het is zeker waar. Al gaat het ook weer te ver om het luisteren naar muziek tot de eerste levensbehoeften te rekenen. Als de lockdown van de afgelopen tijd iets positief heeft beïnvloed, dan is dat het luisteren naar goeie muziek. Er was immers meer dan genoeg gelegenheid voor. De muziekjaren 2020 en 2021 zullen daarom de geschiedenis ingaan als de ‘lockdown years’. De jaren waarin veel goede muziek werd gecreëerd en opgenomen, waarbij de muzikanten in veel gevallen op grote afstand van elkaar hun partijen inspeelden die later werden samengevoegd tot nieuwe nummers. Vervelende bijkomstigheid was helaas wel dat ze die nieuwe nummers niet live konden spelen voor hun fans. Zware tijden waren het, zowel voor de artiesten als voor de liefhebbers van live muziek.

Er zijn artiesten die de lockdown hebben aangegrepen om veel muziek uit te brengen. Blijkbaar is voor die artiesten het alleen thuiszitten een bron van inspiratie en kwamen de nieuwe nummers als vanzelf. Mijn Schotse vriend Andrew Taylor van de band Dropkick is daarvan een goed voorbeeld. Hij bracht tussen april en oktober 2020 liefst vier albums uit met nieuw materiaal. Eerst waren dat solo-albums, later kreeg hij (op afstand) de hulp van een paar van zijn muzikale vrienden en bandleden. En ik moet zeggen dat de korte tijd waarin de nummers zijn geschreven en opgenomen geen negatieve invloed heeft gehad op de kwaliteit. Het zijn stuk voor stuk heerlijke poppy Americana albums, waarbij incidenteel smaakvol gebruik is gemaakt van de pedal-steel guitar. Deze vier albums zijn in beperkte oplage van 50 of 75 stuks op CD verschenen, en vanzelfsprekend staat de verzameling hier in de kast. Niet alleen omdat ik de verzameling compleet wil houden, maar ook om de muzikant in deze moeilijke tijd financieel te steunen.

Een belangrijk onderdeel van mijn muziekpassie is dus het verzamelen van muziek. Waar de meerderheid van de wereld al lang is overgestapt op een digitale verzameling, doe ik dat nog steeds op de ouderwetse manier. Ik koop nog gewoon vinyl en CD’s als ik een album mooi vind. En voor een muziekliefhebber als ik, is mijn verzameling niet eens zo enorm groot. Ik heb ze nooit echt geteld, maar als ik het vinyl en de CD’s bij elkaar optel, kom ik denk ik rond de 800 albums. Als ik nieuwe albums koop, schaf ik het liefst weer vinyl aan. Daarbij is het bekend dat de aanschaf van een echt album op vinyl of CD de beste manier is om een artiest te steunen. En helemaal als je die albums rechtstreeks koopt bij de artiest, via hun website of bij concerten. Dan krijgt de artiest namelijk de maximale inkomsten die hij verdient voor al zijn maanden of jaren harde werken. Wist u dan één enkele stream op Spotify de artiest gemiddeld 0,004 cent oplevert? Dus 1 miljoen streams is goed voor zo’n 40 euro aan inkomsten. Zo beschouwd leveren ongeveer vier verkochte albums net zoveel op als 1 miljoen streams. Vandaar dat ik Spotify zie als broodroof en dat dit medium voor mij verboden terrein is.

Het afspelen van een vinylalbum is nog steeds een stukje nostalgie waar ik intens van kan genieten. Je moet er echt iets voor doen om de muziek te kunnen horen. Eerst voorzichtig de plaat uit de binnenhoes schuiven om hem maar niet te beschadigen, dan zorgvuldig afstoffen voordat ik de naald van mijn platenspeler tergend langzaam in de groeven laat zakken. En dan is voor mij de grootste meerwaarde van een echt album het hebben van de hoes met alle informatie over het album. Vaak met mooie foto’s, soms met de songteksten erbij, maar het gaat mij ook en vooral om de namen van de muzikanten die hun tijd, hun kunsten en hun passie in de muziek hebben gestoken. Sterren als Emmylou Harris, Johnny Cash en Merle Haggard waren immers nooit zo groot geworden als ze niet omringd waren met de beste muzikanten. En ik wil dan precies weten wie dat allemaal zijn (geweest). Al dit moois ontbreekt als je alleen maar muziek luistert via Spotify.

En u mag het volgende stukje best vreemd vinden, maar ik vind vinyl albums ook lekker ruiken. Oude platen gaan in de loop der tijd gewoon een beetje muf ruiken en dat draagt alleen maar bij aan de nostalgische trots van het bezit. En wist u dat er ook nog verschil zit in deze geuren? Zo pik ik de albums Nebraska van Bruce Springsteen en The Last Waltz van The Band er nog steeds feilloos uit op basis van de geur van die albums. Waarom weet ik niet, maar het is een feit, al sinds de aanschaf van deze albums nu ruim 35 jaar geleden. Of vindt u het misschien nog gekker dat ik ook wel eens alleen naar de albums kijk? Dus zonder de plaat op te zetten? Vooral de albums met een klaphoes zijn daarvoor uitermate geschikt. Dan zit ik alleen in stilte op mijn muziekkamer en dan bekijk ik de platen. Dan haal ik ze uit de plastic beschermhoes (want die zijn uiteraard verplicht om ze zo lang mogelijk goed te houden), en dan bekijk ik de vormgeving, dan lees ik rustig de namen en de songteksten, en dan probeer ik me te herinneren waar ik dat album ook alweer heb gekocht. Ik ga dus niet alleen plaatjes draaien, ik ga ook plaatjes kijken. Dit is overigens verder een ongevaarlijke, koortsvrije afwijking waarmee ik zover ik weet niemand tot last ben.

Wat is dan de eerste plaat die je ooit kocht of kreeg? Een regelmatig terugkerende vraag als je met iemand praat over je platenverzameling. En dat zult u vreemd vinden, maar ik heb werkelijk geen idee meer. Ik weet dat de verzamelaar van de Eagles een van mijn eerste vinyl albums was, gekocht bij de V&D op het Buikslotermeerplein in Amsterdam Noord. Maar of dat echt de allereerste was? Ik draaide in de jaren ’80 ook veel cassettebandjes, dus het is best een lastige vraag. Het kan ook een album van Neil Young of Jackson Browne zijn geweest, daar was ik ook al vroeg fan van. Wel kan ik vertellen wat mijn twee mooiste albums zijn, en dan bedoel ik vooral qua vormgeving.

Een dikke maand geleden verscheen het dubbele live-album Austin City Limits, live at The Moody Theatre van het country/folk duo Mandolin Orange. De vormgeving is echt verbluffend. De platen zijn geperst op oranje en violet vinyl, de klaphoes bevat veel foto’s en informatie en als bonus zit er een mooie foto als inlegvel bij, gesigneerd door Andrew Marlin en Emily Frantz. Ik denk mijn mooiste verzamelstuk met bovendien een prachtig concert.

Een ander mooi werkstuk is Music from Creek Country, een uitgave van Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen. Deze verscheen vorig jaar in een oplage met een boek van de tekenaar Erik Kriek, inclusief CD, een 10-inch vinyl, een mooie poster en een draagtas. Van dit album heb ik al een paar keer een nummer gedraaid in Countryland en de kans is groot dat ik nog wel vaker naar dit pronkstuk grijp.

Maar er zijn nog zoveel meer mooie platen in mijn verzameling, en ik koester ze echt allemaal. Op dit moment wacht ik met spanning op de bezorging van nog twee mooie vinyl albums die ik maanden geleden heb besteld: het album Topaz van Israel Nash op blauw vinyl is gisteren uitgebracht en bevindt zich nu als het goed is ergens boven de Atlantische Oceaan, op weg naar Leiden. De nieuwe plaat Could Have Loved You van de Americana-band Fretland volgt hopelijk later deze maand. Mooie vooruitzichten!

Plaatjes draaien. Dat doen we vanavond ook weer van 21.00 tot 23.00 uur bij Countryland. En het is de beurt aan Harro om het grootste deel van de muziek aan te leveren. De Louvin Brothers zijn dan vaste prik, maar ik zie ook Porter Wagoner, The Wilburn Brothers en John Starling in de lijst staan. Die namen staan garant voor kwaliteit. Ook koos Harro een nummer van Wilma Lee Cooper. Die naam zegt mij niets en dat is juist het leuke van Countryland: er is gewoon teveel om ze allemaal te kennen. Verder doen we een dubbele aflevering van Country Roads want daar is vorige week iets mis gegaan in de techniek waardoor het item ontbrak in de uitzending. Kan gebeuren, dat halen we vanavond gewoon in. Lekker onderuit zitten en genieten dus!

Trouwens: Harro levert zijn muziek altijd vanaf CD, wat dat betreft denken Harro en ik hetzelfde. Timen vult dat aan met een ruime keuze uit zijn digitale muziekbestanden en die verzameling is zo groot dat we daar nog jaren plezier van kunnen hebben. En ik hoop oprecht dat de A1-Mediagroep in hun schitterende nieuwe studio in Nijkerk ook weer plaats gaat inruimen voor een heuse platenspeler. Als je de snel stijgende verkoop van vinyl van de laatste jaren bekijkt, is dat misschien niet meer dan logisch.

Zorg goed voor jezelf en voor anderen, dan zorgen wij voor de muziek.

De BLOG is geschreven door Ab van der Lelie

Zaterdag 13 maart 2021


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.