BLOG: Weer naar school

De zomervakantie zit er bijna op in mijn regio. Maandag gaan we weer aan de slag. Eerst twee dagen alleen met het personeel. Voorbereidingen treffen voor de start van de lessen, afspraken maken waar dat nodig is, zorgen dat de leerpleinen op orde zijn, dat al het nodige materiaal op zijn plek ligt, dat de klassenlijsten volledig zijn en wat er verder zoal nodig is om de leerlingen weer te kunnen ontvangen. En hoewel ik al sinds 2003 in het onderwijs werk is het toch elk jaar weer een beetje spannend om eind augustus een nieuwe start te maken.

Woensdag komen dan de leerlingen. De lessen beginnen weer en het leven voor iedereen binnen de schoolmuren gaat weer zijn normale gang. Voor je het weet zitten ze al aan hun eerste toets, staan de eerste cijfers in het systeem en zijn we op kamp of excursie. Als dat laatste onder de geldende coronamaatregelen tenminste weer mogelijk is.

Maar weer naar school betekent niet altijd lopen naar de basisschool in de wijk of fietsen naar de school voor voortgezet onderwijs verderop in de stad of in het volgende dorp. Ik denk dat Ab er volgende week verder op ingaat, maar ik wil niet onvermeld laten dat mijn neef afgelopen donderdag naar Texas is gevlogen om daar als topsporter met een baseball scholarship zijn nieuwe schooljaar op een college te starten. Hopelijk zat zijn lunchpakketje wel in de handbagage!

Terug naar mijn school. Dit jaar ben ik mentor van een brugklas. Dat zijn dus de leerlingen die vorig jaar op hun school de grootsten waren en nu ineens de kleinsten. De laatste week voor de vakantie hadden we al een kennismaking. Een leuke groep kinderen die met veel interesse en inzet ons kennismakingsprogramma van anderhalf uur volgden. Toen die tijd voorbij was en we afscheid moesten nemen zei een jongen zelfs dat hij dat jammer vond, hij wilde nog best wel een poosje langer blijven, zo leuk vond hij het. Prachtig natuurlijk! Nu maar hopen dat hij dat de komende vier jaar kan vasthouden. En dat is nou precies de mooie uitdaging waar wij als docenten voor staan!

Wat ik mij nog van mijn eerste dag als leerling in de brugklas kan herinneren is de enorm zware tas met boeken. In het voortgezet onderwijs krijg je les van verschillende docenten voor de verschillende vakken en moet je van lokaal naar lokaal trekken. Je moet ook zelf je boeken en ander materiaal meenemen voor die lessen. Het is niet zoals op de (toen nog) lagere school dat alles in je eigen lokaal lag en je met lege handen op school aankwam. Onbekend met de gang van zaken en bang dat ik een boek zou vergeten en meteen op mijn eerste schooldag tegen een straf zou oplopen nam ik die dag alle boeken mee die ik in mijn pakket had gekregen van elk vak dat ik die eerste dag op mijn rooster had staan. En ja, dat was inclusief de Bosatlas voor aardrijkskunde! En nee, kluisjes bestonden nog niet in die tijd, dus ik heb mij die eerste dag behoorlijk in het zweet gesjouwd!

Verder weet ik nog dat in mijn boekenpakket een klein boekje zat voor het vak muziek. Het boekje was getiteld Het Wilhelmus, omdat het eerste muziekstuk dat er in stond ons volkslied was. Het bleef ongebruikt. De docent die muzieklessen gaf was ziek. Of misschien had hij gewoon ontslag genomen. Ik weet het niet meer precies. De muzieklessen zijn echter nooit gestart. Toen boeide mij dat als twaalfjarige niet zo, maar achteraf heb ik daar best wel spijt van. Ik weet nu wat de waarde is van het leren van alle facetten van muziek. Dat ervaar ik o.a. elke week weer met Countryland. En als ik vroeger wel die lessen zou hebben gehad dan zou die dobro hier nu misschien niet vrijwel onbespeeld in de hoek blijven staan.

Het theater in onze school. De tribunes kunnen worden ingeklapt waardoor de ruimte multifunctioneel gebruikt kan worden.

Waar ik wel erg blij mee ben is dat ik nu op een school werk die zich profileert als kunst- en cultuurschool. Wij hebben op school ook geen aula, maar een theater! De leerlingen kiezen bewust voor onze school, omdat ze interesse hebben in beeldende vormgeving, drama, dans en muziek. Fantastisch dat ik daar nu dus op mijn manier bij betrokken kan zijn. Op mijn manier, omdat ik zelf niet in die vakken les geef, maar wel bij projecten betrokken kan zijn. En wat is het mooi om die tieners bezig te zien wanneer ze een voorstelling verzorgen!

Door corona was er afgelopen schooljaar helaas weinig aan voorstellingen georganiseerd. Door de beperkingen die golden was dat vrijwel niet mogelijk en waar het wel mogelijk was gebeurde dat zonder publiek en dus ook zonder collega’s die er graag bij zouden willen zijn. Dit jaar gaat dat hopelijk anders en kan ik meewerken aan projecten. Wat muziek betreft hoop ik dan waar mogelijk ook iets met country en bluegrass te doen.

Vanavond doen we dat uiteraard ook weer. Dat wil zeggen, deze keer luistert u naar een opgenomen uitzending, omdat we vandaag onze uitgestelde teambijeenkomst hebben. De muziek is er niet minder om, de playlist staat deze keer vol met grootheden uit de country en bluegrasswereld. De luisteraar hoort met name Jaap die de nummers aan elkaar praat. Daarnaast leidt Ab ons op de Country Roads eens langs een prachtig cajun nummer. De volledige lijst is uiteraard weer op de website te vinden. Luister, lees mee en geniet!

Helaas moet ik deze keer afsluiten met een triest bericht. Terwijl ik de laatste hand aan deze blog leg, in de kleine uurtjes van zaterdagochtend, wordt het nieuws bekend dat The Storyteller Tom T. Hall op vrijdag is overleden.

Weer een grootheid die zo belangrijk is geweest voor de prachtige muziek waar wij zo enorm van genieten is niet meer onder ons. Omdat onze uitzending van vandaag al is opgenomen hebben we niet meer de mogelijkheid om daar meteen iets mee te doen, maar we zullen zeker een eerbetoon verzorgen aan deze fantastische zanger en songschrijver!

De BLOG is geschreven door Jos van der Lelie.

Zaterdag 21 augustus 2021

Volg onze reis over de Country Roads van week tot week op de Country Roads Map!


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.