BLOG: Texas Bound (and Flyin’)

Wie de titel van deze blog en het gelijknamige liedje herkent, heeft waarschijnlijk de film Smokey and the Bandit II gezien, een action comedy uit 1980, met o.a. Burt Reynolds en de countryzanger en acteur Jerry Reed. Ik ben geen filmliefhebber en beken meteen dat ik de film absoluut niet ken. Maar dit nummer, afkomstig van de soundtrack van deze film en gezongen door Jerry Reed, heb ik wel eens vaker gehoord. Maar als ik denk aan muziek uit Texas, of muziek over de staat Texas, dan gaan mijn gedachten weer terug naar ongeveer dezelfde periode, namelijk 1980.

Ik speelde destijds als leerling van de Dorus Rijkersschool in het schoolvoetbalelftal dat twee jaar achtereen mocht deelnemen aan het Nederlands kampioenschap schoolvoetbal op de velden van de KNVB in Zeist. In 1979 werden we kampioen van Nederland en was ik slechts toeschouwer. Een jaar later maakte ik wel deel uit van de selectie en werden we in de halve finale jammerlijk uitgeschakeld. Maar we wonnen wel de keurige derde plaats door de troostfinale winnend af te sluiten. Onze buurt ‘De Banne’ in Amsterdam Noord stond op zijn kop. Ons wachtte een groots onthaal op school want twee keer achtereen deelnemen aan het kampioenschap van Nederland is natuurlijk een groot succes. We werden in een open vrachtwagen rondgereden door de buurt en voor mijn gevoel stonden er toen duizenden mensen langs de route om ons toe te juichen.

Okay, honderden. En die stonden er echt, ik heb daar foto’s van. Ook kan ik me nog twee cadeaus herinneren die wij toen mochten ontvangen. We kregen met het team een dagtocht aangeboden naar het Ponypark Slagharen en we kregen ieder een horloge van de lokale juwelier waarvan de naam me nu even is ontschoten.

En dat horloge brengt me uiteindelijk naar de muziek uit Texas. Want dat horloge, mijn eerste digitale klokkie, dus met cijfers in plaats van wijzers, had een alarm dat het liedje The Yellow Rose Of Texas speelde. Ik vond de melodie zo aanstekelijk leuk, dat ik om de tien minuten mijn alarm zette om weer even naar dat liedje te kunnen luisteren. Mijn vader kende dat liedje (uiteraard) en liet me een van de vele versies horen die ervan zijn gemaakt. Geen idee meer van wie, maar het zal wel een dixieland georiënteerde versie zijn geweest, of de versie van Bing Crosby. Het origineel van The Yellow Rose of Texas gaat terug naar ongeveer 1850. De eerste gedocumenteerde versie van het liedje dateert van 1853 en verscheen in het songbook Christy’s Plantation Melodies No.2, uitgebracht door Edwin Pearce Christy, een bekende componist, zanger en acteur uit die tijd. Het liedje is door ontelbaar veel artiesten opgenomen, in alle denkbare muziekstijlen. Als countryliefhebbers spreken de versies van Gene Autry en van Roy Rogers waarschijnlijk het meest tot onze verbeelding.

Dat melodietje uit mijn horloge zorgde ervoor dat ik er lange tijd van overtuigd was dat Texas zo’n beetje de helft van Amerika besloeg, en het belangrijkste deel was van het land van de onbegrensde mogelijkheden.

Maar waarom al dat gewauwel over Texas? Ik hoor het u denken. Maar Texas is voor mij en mijn gezin op dit moment inderdaad het belangrijkste deel van de Verenigde Staten. Vorige week vertrok mijn jongste zoon, 19 jaar pas, voor twee jaar naar het plaatsje Hillsboro in Texas, om daar te gaan studeren en te gaan honkballen op Hill College. Nu is het uitvliegen van je kinderen altijd wel een dingetje. Maar als je in Leiden woont is het logischer om in deze schitterende stad te gaan studeren en lekker thuis te blijven wonen. Het leven van mijn zoon loopt echter anders. Dat concentreert zich voornamelijk rond honkbal, de sport waar hij al vele jaren al zijn tijd in stopt om er echt goed in te worden, om maar te zien waar het hem gaat brengen. Nou, in ieder geval brengt het hem nu helemaal naar Texas, naar een Division 1 college team, laten we zeggen de hoogste klasse van de college teams in Amerika. Want als je groot wil worden met honkbal, dan moet je naar Amerika. Geen seconde hebben we getwijfeld of we hem deze stap lieten maken.

Natuurlijk wil je die stap maken naar de plek waar echt honkbal wordt gespeeld. Hier heeft hij de laatste acht jaar keihard voor getraind en alles voor gelaten, dit is wat hij echt wil. Maar ik geef toe dat het afscheid op Schiphol mij niet makkelijk afging. Een paar uur na onze laatste knuffel was hij letterlijk Texas Bound and flying. Gelukkig hebben we dankzij de moderne communicatiemiddelen dagelijks contact en lijkt het allemaal minder ver weg dan in werkelijkheid het geval is. Meer dan normaal kijk ik reikhalzend uit naar de kerstdagen, als hij weer een paar weken naar huis komt.

Op het moment dat de emotie bij de schrijver dezes dus al flink hoog zat, kwam daar vorige week zaterdag het bericht bij over het overlijden van de grote countryzanger en songwriter Tom T. Hall. Jos schreef het vorige week al in zijn blog, het bericht kwam te laat om er tijdens de uitzending van vorige week nog aandacht aan te kunnen besteden. Zoals u heeft gehoord zonden we vorige week een opgenomen uitzending uit vanwege ons jaarlijkse samenzijn met een hapje en een drankje. En afscheid nemen van Tom T. Hall verdient meer en betere aandacht dan alleen het spelen van zijn muziek, iets wat we gelukkig al regelmatig doen. Daar willen we iets langer bij stilstaan en over praten. Vanavond komen we uitgebreid terug op het overlijden van “the Storyteller” Tom T. Hall en we laten uiteraard enkele van zijn nummers horen. Er kwamen zelfs voorstellen op tafel om een heel uur zijn muziek te spelen, maar dat vonden we ook weer iets teveel van het goede.

Ik heb deze week weer vaak teruggedacht aan dat moment een paar jaar geleden, toen ik mijn vrienden Peter Cooper, Eric Brace en Thomm Jutz een concert zag spelen in een klein kerkje in Schotland met de kinderen van de plaatselijke lagere school. Zij speelden daar liedjes van de Songs Of Fox Hollow, het kinderalbum van Tom T. Hall uit 1974 dat ons bevriende drietal in 2011 bij Tom T. Hall thuis zo mooi opnieuw heeft opgenomen met veel bekende countryartiesten van dit moment. Ik filmde enkele nummers die ze samen speelden en zongen met de kinderen van de school. Peter Cooper stuurde nog die avond een van die filmpjes naar Tom T. Hall en Peter vertelde een dag later dat hij er in tranen naar heeft gekeken. Kinderen in Schotland die zijn liedjes zongen… Wat ben ik blij dat ik het verbod om die avond te filmen heb genegeerd.

Naast de nummers van Tom T. Hall doen we vanavond uiteraard nog veel meer. De Country Roads brengen ons vanavond naar New Jersey, waar we op bezoek gaan bij Mary Chapin Carpenter, een zangeres die we de laatste tijd wel vaker laten horen. Zeker als Harro plaatsneemt achter de microfoon, hij is namelijk groot liefhebber van de muziek van deze zeer getalenteerde zangeres en songwriter. Harro is vanavond ook weer van de partij en samen met Timen als presentatoren van dienst zal het weer ouderwets gezellig worden. Hun muziekkeuze druipt altijd van de nostalgie en de wijze waarop zij de muziek aan elkaar kletsen is altijd heerlijk om naar te luisteren. Ik ben zelf benieuwd hoeveel liedjes vanavond een link hebben met de Lone Star State, dus met de staat Texas. Want als ik iets heb gemerkt de afgelopen week, dan is het hoezeer de muziek helpt om die emotionele momenten een goed plekje te geven. Dat gaan we de luisteraars hopelijk vanavond ook weer bieden: muziekmomenten om te koesteren, om herinneringen op te halen, om elkaar weer eens goed aan te kijken en de muziek het woord te laten voeren. En elke keer als ik de naam Texas hoor in een liedje, dan denk ik aan mijn mooie kereltje daar in dat verre, warme Hillsboro. Vorige week was hij Texas Bound. Ik hoop dat zijn carrière daar een vlucht neemt en dat het hem dat gaat brengen waar hij zo hard voor heeft gewerkt. Ik mis hem vreselijk, maar gelukkig heb ik dan de muziek om me te troosten en om mij de kracht te geven om door te gaan. Gelukkig is die bron onuitputtelijk.

Zorg goed voor jezelf en voor anderen, dan zorgen wij voor de muziek.

De BLOG is geschreven door Ab van der Lelie

Zaterdag 28 augustus 2021

Volg onze reis over de Country Roads van week tot week op de Country Roads Map!


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.