BLOG: Nine Eleven

Precies een jaar geleden schreef ik de blog over de documentaire die nooit was gepland. Over hoe de Franse broers Jules en Gédéon Naudet het werk van de brandweer van New York filmden op het moment dat vlakbij dat eerste vliegtuig zich in een van de torens van het World Trade Centre boorde. Vandaag is dat exact 20 jaar geleden. Deze week wordt Nine Eleven weer volop herdacht en op de TV vind je weer overal verhalen van betrokkenen, van brandweerlieden tot overlevenden uit de torens, van burgers op straat tot de toenmalige president, George Bush. Het verhaal voltrekt zich weer opnieuw, als was het gisteren.

Als er één dag is waarvan iedereen zich jaren later nog precies kan herinneren waar je op die dag was en wat je op dat moment deed dan is het 11 september 2001. Ik werkte toen op een kantoor in Assendelft. Mijn taken zaten er al vroeg die middag op en ik denk dat ik zo tussen drie en vier uur vertrok om weer naar huis te rijden. De rit naar Almere, die buiten de spits ruim een half uur duurt, begon als altijd. Rustig op de weg, het was mooi weer en kort na vertrek gaat de autoradio aan om op de altijd rustige rit wat te genieten van muziek.

Ik hoorde echter iets heel anders. Ik viel midden in een nieuwsbulletin waardoor ik niet meteen begreep waar men het over had. Het ging over een vliegtuig, maar ik wist niet precies hoe, wat en waar. Het duurde even voordat mij duidelijk werd wat er aan de hand was. Bedenk dat het op dat moment in New York midden op de ochtend was en dat men daar ook nog totaal geen beeld had van wat er was gebeurd en wat hun nog te wachten stond. Ik luisterde naar de verhalen van de verslaggevers op de radio, maar kon mij totaal geen beeld vormen van hoe het er daar in New York moest uitzien op dat moment. Ik wilde maar één ding: snel naar huis, snel die TV aanzetten. De rit van 35 minuten leek toen wel een paar uur te duren.....

Toen ik de beelden eenmaal op televisie zag begreep ik pas de verhalen van de verslaggevers op de radio. Dit was iets wat je alleen maar kon begrijpen door het zien van de beelden. Geen enkele beschrijving in woorden kon duidelijk maken wat er zich afspeelde. Zelfs wanneer die beschrijving heel gedetailleerd is, je kan het je niet voorstellen, je moet de beelden zien om te beseffen en te geloven wat er gebeurt.

Door de jaren heen zijn er vele documentaires geweest die terugkijken op de aanslagen in New York en op het Pentagon en het lot van dat vierde vliegtuig, in Pennsylvania. Deze week zag ik het verhaal uit het oogpunt van de autoriteiten, waarbij de toenmalige president Bush ook zijn verhaal doet. Meest indrukwekkend voor mij is het moment dat hij het nieuws verneemt, terwijl hij een school bezoekt en luistert naar de voordracht van een leerling van die school. Hij krijgt het bericht ingefluisterd en je ziet zijn gezicht vertrekken. De bij het schoolbezoek aanwezige pers krijgt de berichten ook door. Er ontstaat onrust. Zenuwachtige blikken. Ik kan mij alleen maar voorstellen dat president Bush op dat moment, net als ik tijdens mijn autorit naar huis, zich allerlei voorstellingen probeerde te maken, zonder ook maar op enige manier de werkelijkheid van wat zich afspeelde te kunnen benaderen. George Bush hunkert ook naar een televisiescherm, net als ik.

Ik moest rustig naar huis rijden en mij aan de verkeersregels houden. Meneer Bush moest de schijn ophouden en het schoolbezoek netjes afronden. Elk op onze eigen manier zaten we ons te verbijten. Seconden leken minuten, minuten leken uren. Tot eindelijk dat moment dat de TV aan ging. Het moment dat schrik en verbijstering ongekende waarden aannamen....

Vandaag herdenkt de wereld die vreselijke dag. Veel mensen zijn rechtstreeks geraakt, door het verlies van geliefden. Verhalen komen naar voren over slachtoffers en helden. Passagiers van de vier betrokken vliegtuigen, hulpverleners in de WTC torens, kantoormedewerkers die op een mooie kantoordag ineens als ratten in de val zaten. Het is niet te begrijpen. Het is niet te beschrijven. Alleen beelden maken het verhaal duidelijk.

Deze dag raakt mij elk jaar weer. Omdat ik een emotioneel mens ben. En ook omdat ik een van de slachtoffers die in het WTC zijn leven verloor zelf heb ontmoet.

Tien jaar eerder, in 1991, speelde hij als 12 jarig jochie in het stadion van Little League Baseball in Williamsport, Pennsylvania, in de finales van het grootste jeugdsporttoernooi ter wereld, waar ik scheidsrechter was. Als volwassen jongeman werd hij brandweerman bij de NYFD. Michael Cammarata gaf zijn leven in de torens van het WTC. Zijn naam zal de rest van mijn leven bij mij blijven. Zijn verhaal brengt weer tranen in mijn ogen. De door mij gemaakte foto van het team van Staten Island tijdens de Parade of Champions maakt weer alle emoties los.

Het team van USA East, van Staten Island, New York, tijdens de Little League World Series in 1991. Michael Cammarata droeg paknummer 11. Dat is binnen Little League in zijn nagedachtenis sinds de aanslagen een "retired number", een paknummer dat nooit meer zal worden gebruikt.

Deze dag kan voor mij dus niet voorbij gaan zonder uitgebreid stil te staan bij de aanslagen in New York en op het Pentagon en de heldendaad van de passagiers van het vierde vliegtuig, dat in Pennsylvania neerstortte. Dat zal wellicht voor veel mensen hetzelfde zijn. Een bruggetje naar onze uitzending vanavond is dan lastig te maken. We kunnen alleen maar zeggen dat we samen herdenken en dat we dat kunnen en mogen doen met muziek.

Vanavond luister ik daarom naar Timen en Harro, die zoals altijd weer mooie nummers hebben uitgezocht. Deze keer zal ik er echter niet op de gebruikelijke manier van genieten, maar zal ik de muziek vooral ervaren als troost en als teken dat het gewone leven toch ook weer doorgaat, dat we daarvan moeten blijven genieten en dat we daarbij onze helden en geliefden nooit mogen vergeten.

De BLOG is geschreven door Jos van der Lelie.

Zaterdag 11 september 2021

Volg onze reis over de Country Roads van week tot week op de Country Roads Map!


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.