BLOG: Feest!

Het leven is een feest! Alleen hou ik helaas niet zo erg van feestjes. En dat mag u gerust vreemd vinden, maar zo zit ik nou eenmaal in elkaar. Aan mijn lijf geen polonaise, voor mij geen grote bruiloftsfeesten of verjaardagspartijtjes en ik heb een gezonde hekel aan swingende en lallende menigten die op de computergestuurde maat van een hol klinkende drummachine massaal van links naar rechts bewegen. Dat anderen daar helemaal verzot op zijn en daar in grote getalen aan meedoen, vind ik overigens helemaal prima. Dat ze daarbij zelfs durven te beweren dat het goeie muziek is, vind ik ook niet erg. Smaken verschillen, ieder zijn ding, leven en laten leven. Bovendien doen ze niemand kwaad en zie ik ze veel liever met zijn allen lol hebben dan de boel slopen. Ik haal mijn feestelijke gevoel van vermaak uit andere zaken. Vooral als het om de muziek gaat. Deze wat vreemde inleiding gebruik ik om te duiden hoe ik het grootste feest van mijn stad Leiden dit weekend ga vieren. Althans, dat zal ik proberen. Hiervoor eerst een stukje geschiedenis.

Aanstaande zondag is het 3 oktober. Op deze dag in 1574 werd Leiden ontzet van het beleg door het Spaanse leger tijdens de eerste fase van de Tachtigjarige Oorlog. Deze belegering vond plaats van 30 oktober 1573 tot 3 oktober 1574, met een onderbreking van twee maanden in het voorjaar van 1574. Toen waren de Spaanse troepen hard nodig voor de slag op de Mookerheide (14 april 1574). Na twee maanden keerden de Spanjaarden terug en werd het beleg van Leiden weer voortgezet. Dit beleg eindigde op 3 oktober 1574 met de bevrijding van de stad door de watergeuzenvloot van luitenant-admiraal Louis de Boisot.

Schoolplaat Leidens Ontzet, Johan Herman Isings (bron: http://www.jh-isings.nl/)

Voorafgaand aan zijn aanval werden de dijken rondom Leiden doorgestoken en kwam het land onder water te staan waardoor de vloot van de watergeuzen makkelijk kon oprukken naar Leiden. De Spaanse troepen werden door het stijgende water en onophoudelijk artillerievuur vanuit de vloot van Boisot uit hun stellingen verdreven. Het laatste grote Spaanse verdedigingswerk was de schans Lammen, aan de zuidkant van Leiden. In de vroege ochtend van 3 oktober vluchtten ook daar de Spanjaarden weg en was de toegang tot de stad weer vrij. De geschiedkundigen zijn het nog steeds niet helemaal met elkaar eens waar de schans Lammen zich precies bevond. De meest aannemelijke plek is aan het einde van de huidige Lammenschansweg, zo’n beetje exact op de plek waar ik nu dit verhaal aan het schrijven ben.

Omdat de watergeuzen haring en wittebrood meenamen naar de uitgehongerde stad, en omdat Cornelis Joppenszoon op de verlaten schans Lammen een pot met peen, uien en pastinaak vond, nog warm bungelend boven een vuurtje, eten alle Leienaars op 3 oktober hutspot, haring en wittebrood. Leidens ontzet wordt groots gevierd en dit is het enige massale feest waar ik op bescheiden wijze aan deelneem. Dat blijft overigens beperkt tot de officiële plechtigheden. Omdat de grote viering nooit op zondag mag plaatsvinden, zijn alle feestelijkheden dit jaar gepland op maandag 4 oktober. Een beetje jammer vind ik dat, maar het zij zo.

Om 7.00 uur sta ik bij het stadhuis te kijken en te luisteren naar de reveille, de formele aftrap van het feest. Dan meteen door naar de Waag om daar mijn haringen met een Geusje (een klein rond wit brood) op te halen. Om 10.00 uur volgt de herdenkingsdienst in de Pieterskerk en rond 12.00 uur is het formele deel dan achter de rug. Dat de massa zich dan al uren laaft aan kermis en kroeg spreekt voor zich. Grootste publiekstrekker en afsluiter van de dag is dit jaar de 23-jarige Mart Hoogkamer, geboren en getogen Leienaar, momenteel wereldberoemd in ons land vanwege zijn zomerhit ‘Ik ga zwemmen’ (in een Bacardi Lemon). Dat rijmt bijna. Zijn optreden is al weken stijf uitverkocht en ze gaan hun Goddelijke gang maar. Dan zit ik al lang thuis met vermoeide benen uit te buiken van mijn hutspot met klapstuk.

U begrijpt het, ik haal mijn feestgevoel uit andere zaken. Zo liep ik gisteren een half uurtje door de stad en zag aan de overkant van de straat een rij kinderen lopen uit een schoolklas. Een parmantige juf liep voorop, daarachter volgden een stuk of 30 kinderen in tweetallen, hand in hand. Ik schatte ze tussen de 8 en de 10 jaar. Juf stapte flink door en keek geen enkele keer om om te controleren of de kinderen wel braaf volgden. Zelfs toen dit lange kinderlint de weg moest oversteken, bleef juf voor zich uit kijken en draaide ze haar hoofd niet om. En ineens zag ik waarom ze dat niet hoefde te doen. Zeer gedisciplineerd hielden de kinderen elkaars handen vast, ze keken heel goed naar alle kanten of de weg veilig was en sloten goed aan bij de voorganger. Ik keek naar de gezichtjes en hield mijn pas in. De samenstelling van de tweetallen was even lief als opvallend. Jongens hielden een meisjeshand vast, meisjes hielden elkaars hand vast en jongens hielden elkaars hand vast. Heel normaal. Leiden is een grote stad en herbergt vele culturen. Ook daarin maakten de kinderen geen onderscheid. Kinderen met herkomst uit alle windstreken hielden elkaars hand vast en kletsten over van alles en nog wat. Ik pikte een gesprek op tussen een blonde jongen die hand in hand liep met een jongen met duidelijk een Afrikaanse achtergrond. Het ging over voetbal, want ik hoorde de namen PSV en Willem II vallen. Ik keek ze na en merkte dat ik een beetje vreemd stil stond midden op straat. In deze kinderen zat geen enkel kwaad. Ze kennen geen verschil tussen blank en zwart, tussen jongens of meisjes of tussen goed of slecht. En die constatering maakte me heel blij. Feestelijk blij. De wereld van vandaag is keihard, met tegenstellingen die te vaak en te snel uitmonden in agressie of geweld. Respectloos geschreeuw op sociale media en iedereen die meent te weten hoe het echt zit. Iedereen roept om het hardst, maar slechts weinigen luisteren naar wat er wordt gezegd. Gisteren zag ik hoe het echt zit. We zouden eens beter en langer naar het gedrag van jonge kinderen moeten kijken. Zij weten blijkbaar van nature wel hoe het moet. Zij weten dat het helemaal niet gek is om als jongen de hand van een jongen vast te houden. Het is heel normaal om als Nederlands meisje naast een meisje uit Afghanistan te lopen. En niemand is beter of slechter dan de ander. Zolang je daar maar gewoon samen over praat. En dat deden ze gisteren. Luidkeels zelfs, met alleen maar blije gezichten. En de juf wist dat het goed was.

Nog een feestje dan maar, een muzikale dit keer. En dat feestje staat gepland in februari volgend jaar, als we het 25-jarig bestaan vieren van ons radioprogramma Countryland. Ik ben als jongste bediende nog maar kort bij deze mooie club aangesloten, maar zelfs ik snap dat dit een groot feest mag en moet worden. De voorbereidingen voor een ongelofelijk leuke invulling zijn in volle gang, daar schreef Ronald vorige week al iets over in zijn blog. Maar zet zaterdag 12 februari 2022 alvast met een dikke stift in uw agenda en hou de aankondigingen hierover goed in gaten op onze website en sociale media.

Maar eerst gaan we natuurlijk samen werken aan de uitzending van vanavond. Want ook dat wordt een knaller kan ik u verzekeren. Het is de eerste zaterdag van de maand en dus hunkeren we naar een live sessions uitzending vanuit het Rebellenhonk. Helaas moeten we die nog even uitstellen en dus komen we gewoon live vanuit de studio van de A1-mediagroep in Nijkerk. Timen is er natuurlijk weer bij en vanavond is Jaap zijn gabber achter de microfoon. Gezelligheid en goede muziek zijn verzekerd want de muziekbron waaruit onze Jaap elke keer weet te putten lijkt eindeloos. Een blik op de playlist leert dat we weer gaan luisteren naar muziek uit binnen- en buitenland. Ook bellen we met België als Timen een gesprek heeft met Anniek Raedschelders van de band Dixie Rose. En dan weet u het al: het wordt een feest.

Zorg goed voor jezelf en voor anderen, dan zorgen wij voor de muziek.

De BLOG is geschreven door Ab van der Lelie

Zaterdag 2 oktober 2021

Volg onze reis over de Country Roads van week tot week op de Country Roads Map!


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.