BLOG: Naar huis, thuiskomen en thuis blijven

Als je gaat zoeken naar alle liedjes die gaan over thuiskomen, weer terug naar huis reizen of thuis zijn, dan ben je wel even zoet. Dat zijn er vele honderden denk ik, maar ik ben redelijk snel gestopt met zoeken. Vooral binnen het kerstgenre struikel je erover met Chris Rea wat mij betreft voorop in de lange file. Over twee weken horen we hem weer minimaal driemaal daags voorbij komen. Thuis zijn wordt dus alom gezien als iets heel fijns, iets warms en comfortabels. Iets waar we graag zijn. Dan zou je verwachten dat de mededeling van gisterenavond dat we voorlopig weer wat vaker aan huis gekluisterd zullen zijn met instemming zou worden begroet. Niets is minder waar. Een verhaaltje over thuis.

Ik ben iemand die heel graag thuis is. Ik ben bovendien in de gelukkige omstandigheid dat ik een heel fijn en groot huis heb en dat ik ook goed in staat ben om thuis te werken. Voor mij verandert er dus niets wezenlijks als er wordt gevraagd of opgedragen om vooral thuis te werken. ‘Heerlijk’ denk ik dan. Mijn eigen werkkamer die grenst aan de muziekkamer, een fijne bureaustoel, geen reistijd en altijd goede koffie. Ook de technische ondersteuning is vanuit mijn werkgever piekfijn verzorgd. Wat ik ook nodig heb, het wordt allemaal snel thuisbezorgd. Een goed functionerende netwerkverbinding, een in hoogte verstelbaar bureau, een bureaustoel, extra beeldschermen of een bureaulamp. Noem het en ik kan het zo bestellen. Ik besef heel goed dat ik hier een bevoorrecht mens ben die helemaal geen reden heeft tot klagen. En dat doe ik ook niet.

Ook besef ik me heel goed dat deze luxe lang niet voor iedereen is weggelegd. De buschauffeurs, bouwvakkers, supermarktmedewerkers, docenten, politieagenten of zorgmedewerkers kunnen niet thuis werken. Hun werkplek is midden in de drukte van alledag, met alle gevolgen en risico’s die erbij horen. Vandaar dat al die mensen mijn grootste respect krijgen. Zeker nu. Zij houden onze maatschappij onder de meest moeilijke omstandigheden draaiende en zorgen ervoor dat ik niks tekort kom. Ook zij komen na hun dienst weer graag thuis bij hun familie.

Buschauffeurs brengen andere essentiële werkers naar hun werk en ook weer naar huis.

Maar waarom dan al die negatieve geluiden als we horen dat we zoveel als mogelijk thuis moeten blijven? Het is toch zo’n fijne plek? Dat zal denk ik veel te maken hebben met het ongemakkelijke gevoel als we door anderen ergens toe worden gedwongen. De moderne mens laat zich niet meer zo makkelijk de les lezen, waarbij de oudere generatie er blijkbaar minder moeite mee heeft dan de jeugd. Ik kan me niet voorstellen dat vijftig jaar geleden ook zo’n felle kritiek zou zijn losgebarsten als minister-president Barend Biesheuvel (van de Anti-Revolutionaire Partij nota bene!) de mensen vertelde dat ze vanwege een ernstige crisis in de zorg zoveel als mogelijk ieder contact met elkaar moesten zien te vermijden. De mensen accepteerden het. Morrend en met tegenzin, maar zonder of met heel weinig ophef. De mensen die het land toen regeerden hadden daar immers voor geleerd en hadden aanzien. Minister van Volksgezondheid was destijds de KVP-er Dr. Louis Stuyt, een ervaren internist uit Den Haag. Dus iemand die wist waar hij over sprak. En dat is vandaag wel anders. Hugo de Jonge komt uit het basisonderwijs en heeft daardoor veel minder aanzien als hij verregaande besluiten neemt over onze volksgezondheid. Hij kan niet terugvallen op eigen kennis en ervaring en is voor het bepalen van zijn beleid vooral afhankelijk van informatie van de mensen die wel over de juiste kennis beschikken. Dat blijft een situatie die zijn geloofwaardigheid bij veel mensen geen goed doet. En helemaal tijdens een crisis die we de afgelopen 100 jaar niet meer hebben gekend.

Ik troost me met de gedachte dat we in Nederland niet de enige zijn die worstelen met dit virus. Alle, maar dan ook echt alle andere landen op deze wereld zitten met hetzelfde probleem en hebben te maken met een vergelijkbaar duo als onze Mark en Hugo. Ook daar kunnen ze zich niet beroepen op enige ervaring met de aanpak van een dergelijk virus en ook daar moeten ze zich steeds aanpassen op de nieuwe omstandigheden, waarbij ze blind varen op de gedeelde kennis van de deskundigen. En geloof me, ook daar worden alle mensen getrakteerd op maatregelen die zorgen voor beperkingen in het dagelijkse leven. Soms zelfs nog strenger dan bij ons. Ik vrees dat we geen andere keuze hebben dan ons aanpassen. En dat doen we dus vooral thuis. Voor de één een prima vooruitzicht, voor de ander een drama.

Muziek en thuiskomen, daar begon ik mee. Vorige week koos ik onderweg langs de Country Roads voor het nummer Honey Won’t You Please Come Home van Luke McDaniel. Een mooi nummer uit de jaren ’50. Ook vanavond blijven we bij het onderwerp thuiskomen. Niet alleen omdat we toch thuis moeten blijven, maar ook omdat ik over een dikke week mijn jongste zoon na vier maanden school in het Amerikaanse Texas weer een paar weken thuis mag verwelkomen. Ik ben zo blij als ik hem weer in de armen mag sluiten, al weet ik nog niet voor hoelang dat zal zijn. Maar we zijn in ieder geval weer even compleet als familie en dat is fijn. Vandaar de toepasselijke keuze deze week voor het nummer Please Come Back Home van Carl Smith. Ook uit de jaren ’50 en ook een schitterend nummer.

Maar er staat nog zoveel meer moois op de playlist vanavond en niet alleen uit de jaren ’50. Zoals u van Countryland gewend bent vliegen we binnen twee uur weer moeiteloos door een eeuw schitterende muziek. Aan de hand van Timen en Harro wordt het weer genieten geblazen. En doet u dat vooral thuis. Als dat tenminste kan. Moet u vanavond werken in een beroep dat thuisblijven onmogelijk maakt, weet dan dat we onze pet of hoed diep voor u afnemen als dank voor uw inzet voor onze samenleving. In een tijd waarin men snel klaagt, protesteert, schreeuwt of zelfs sloopt is het goed om vaker een compliment te geven aan de mensen die met de poten midden in de ellende staan. Een beetje tegengas geven kan geen kwaad. Ik denk vooral aan mijn lieve vrouw die dagelijks werkt in een revalidatiekliniek, aan mijn lieve zus die dagelijks werkzaam is in een verzorgingstehuis voor dementerende ouderen en aan mijn lieve broer Jos die als docent wiskunde dagelijks voor de klas staat. Ik heb makkelijk praten zo veilig op mijn werkkamer, jullie nemen zonder enig moment van twijfel extra risico’s. Maar wel met de nodige voorzichtigheid mag ik hopen.

Denk vooral even rond in uw eigen familie of vriendenkring en u kent vast wel iemand die meer risico loopt dan u en ik. Stuur ze een berichtje en geef ze een compliment. Of bedank ze voor hun onvoorwaardelijke inzet tijdens deze crisis. Een belletje, een appje, het is echt zo gedaan. Maar het effect is enorm. Maar doe dat liever niet vanavond tussen 21 en 23 uur. Dan adviseer ik u om de radio in te schakelen op de A1 Mediagroep. Want wij gaan gewoon door met ons programma Countryland, wat Mark en Hugo ook roepen.

Zorg goed voor jezelf en voor anderen, dan zorgen wij voor de muziek.

De BLOG is geschreven door Ab van der Lelie

Zaterdag 27 november 2021

Volg onze reis over de Country Roads van week tot week op de Country Roads Map!


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.