BLOG: Een kerstverhaal

Een paar weken geleden schreef ik al iets over kerstmuziek. Dat zou de suggestie kunnen hebben gewekt dat ik geen liefhebber zou zijn van kerstmuziek. Maar dat is zeker niet waar. Ik kan er wel degelijk met heel veel plezier en met fijne gedachten naar luisteren. Het blijft een moment in het jaar waarop er meer ruimte is voor terugkijken en herinneringen ophalen dan op andere momenten in het jaar. Samen met de meest dierbaren ben je bewust van het geluk in je leven en denk je tegelijk aan de mensen die er helaas niet meer bij kunnen zijn. En daar hoort passende muziek bij. Een verhaaltje over kerst en muziek.

Bij ons stond vroeger in de huiskamer altijd een reusachtige kerstboom tussen de schuifdeuren. Die schuifdeuren vormden de verbinding tussen de huiskamer en de slaapkamer van mijn ouders en gedurende de paar weken dat die boom er stond, moesten mijn ouders omlopen via de hal en gebruik maken van de zijdeur om hun slaapkamer te bereiken. De geur van de kerstboom was het teken dat het moment echt aanstaande was: Kerstmis. In die tijd viel dat regelmatig samen met sneeuw en vorst, iets waar ik ook vreselijk van kan genieten.

Het optuigen van de boom bekeek ik altijd vanaf een van de stoelen in de huiskamer. De ballen en piek waren nog van zeer breekbaar glas en ik achtte mezelf te onhandig om me daaraan te wagen. Of mijn ouders vonden mij te onhandig, dat zou ook kunnen. Bovendien bleken mijn ouders ware meesters als het ging om het versieren van de kerstboom, dus waarom zou ik me er überhaupt mee bemoeien? Wel mocht ik vaak, als alles zo’n beetje op zijn plek zat, helpen om de finishing touch aan te brengen: het engelenhaar op de lichtjes. Wat gaf dat een mooi effect! Het begin van een paar weken dicht bij de boom zitten, de ogen tot nauwe spleetjes geknepen om de glinstering van de lampjes door de oogharen zo optimaal mogelijk te maken. Samen met de geur van de dennennaalden een optimale vorm van geluk en zorgeloosheid. Ook hing er altijd zo’n mooie kerstster met een lampje midden voor het enorme raam, waardoor de mensen in de lange flat aan de overkant van de straat wisten dat het ook bij de Van der Lelietjes kerst was geworden.

Bij deze heerlijke periode hoorde uiteraard ook kerstmuziek. Vader draaide dat veelvuldig en genoot daar zichtbaar van. En wij genoten met hem mee. De meest gedraaide elpee moet het album Twelve Songs of Christmas zijn geweest van Jim Reeves. Gentleman Jim was daarmee voor mij de grondlegger van de kerstmuziek. Zijn zoetzachte stem paste natuurlijk perfect bij de kerstsfeer en ik zag dat ik niet de enige was die deze plaat erg kon waarderen. Broer Jos zat in hetzelfde schuitje.

De andere plaat die we veel draaiden was Elvis’ Christmas Album van Elvis Presley. Ik durf hier ook gewoon te roepen dat er geen mooiere versie van Blue Christmas bestaat dan die van Elvis Presley. Magistraal mooi, daar heb ik enorm fijne herinneringen aan. De andere platen zijn wat verder weggezakt in mijn herinnering, al staat me nog bij dat we ook een kerstalbum hadden van Mahalia Jackson. Maar dat zou best een te vage en dus foute herinnering kunnen zijn.

Kerstmuziek behoor je uiteraard alleen maar te draaien in december. In midden juli, als de mussen hijgend van de hitte en smekend om verkoeling ondersteboven aan de dakgoot hangen, slaat die muziek werkelijk nergens op. Daar kreeg ik de keiharde bevestiging van toen ik in 1987 voor het eerst kerst vierde bij familie in Australië. Het zuidelijk halfrond, dus is het daar in december hartje zomer. Daar zat ik dan aan een lange, schitterend gedekte tafel. Mooie kerststukjes, ook daar afbeeldingen van sneeuw en dik aangeklede kerstmannen, een slee met rendieren en de onvermijdelijke sneeuwpop in de ruim bemeten voortuin. Ook daar speelde neef Alan Hislop kerst cd’s tijdens het kerstdiner. Ik genoot van een overheerlijke salademaaltijd met veel kip en visgerechten, luisterend naar Bing Crosby’s White Christmas. Mijn kerstoutfit bestond uit een hemdje en een korte broek en ik liep op van die teenslippers. De thermometer in de tuin gaf 38 graden aan. Ik keek ernaar, ik hoorde Jingle Bells uit de huiskamer knallen en ik wist dat dit fout was. Hoe fijn het ook was om bij die familie te zijn (en ze zijn me ongelofelijk dierbaar), hier klopte werkelijk helemaal niks van.

Vijftien jaar later was het wel anders. Samen met mijn lieve Sandra was ik in 2002 kort voor Kerstmis in de Verenigde Staten. Het was half december en we reisden van New York via de Adirondack Mountains richting Boston. Daar bezochten we o.a. mijn vriend Daniël. Amsterdammer, honkbalkameraad en op dat moment docent aan Harvard University. Onze reis liep van New York naar Albany, waar we een concert bezochten van Bruce Springsteen en zijn E Street Band. Vandaar zouden we naar Cooperstown reizen (bezoekje aan de Baseball Hall Of Fame), en daarna via Lake Placid op weg naar Boston.

Een week voor vertrek zagen we op internet dat de temperatuur ter plaatse de -40 had aangeraakt. Zware overlast van sneeuw en extreme koude dus. It’s beginning to look like Christmas! Dat zag er al veel beter uit dan destijds in Australië. De temperatuur viel een week later nog mee, die was gestegen naar een slordige -20. Cooperstown zag er geweldig uit met al die kerstverlichting. Home Alone is niet verzonnen, zo ziet het er daar echt uit. Ook Lake Placid was prachtig en ik heb daar nog een rondje over de lokale ijsbaan gelopen door een dik pak sneeuw. Ik trad daarmee in de voetsporen van Eric Heiden die op die ijsbaan in 1980 tijdens de Olympische Spelen vijf maal schaatsgoud won. Zijn rondetijden waren overigens een stuk sneller dan die van mij. Boston was ook prachtig, het weerzien met Daniël onvergetelijk. Maar het allermooiste moment van de reis was en blijft het optreden van Bruce Springsteen in de Pepsi Arena in Albany. Het was vrijdag 13 december en dus kregen we zijn bekende, spetterende versie van Santa Claus Is Coming To Town voorgeschoteld. Ik had daarvoor en ik heb daarna nooit meer een indrukwekkendere uitvoering van een kerstnummer gehoord. Alle emoties die bij kerst hoorden kwamen naar boven. Ik was gelukkig met Sandra naast me, ik miste mijn zoon Thomas die thuis in Amsterdam bij oma was gebleven en ik miste vooral mijn vader. Het geluk overheerste en ik wist op dat moment al zeker dat ik nooit meer naar dat nummer kon luisteren zonder terug te denken aan die ijskoude maar onvergetelijke avond in Albany.

Vanavond komen er vast ook al wat kerstnummers voorbij, als we vanuit de studio in Nijkerk een gezellige wintereditie gaan maken van Countryland. Titels als Winter’s Night (van Tammy Fassaert), Prayer Bells of Heaven (Red Smiley) en Dancing In The Snow (Tammy Rogers en Thomm Jutz) klinken al heerlijk kersterig. We zijn niet met de volledige groep aanwezig, maar wel met een flink aantal. Harro is naast Timen de hoofdpresentator, maar ook andere Countrylanders zijn present en doen een kleine duit in het muzikale zakje. Op de playlist kunt u alvast een voorproefje nemen van wat er allemaal gaat komen. Met de Country Roads reizen we af naar Californië en dat doen we met een heerlijk bluegrassnummer. Misschien vertel ik vanavond ook al wat we volgend jaar gaan doen, en hoe we deze Country Roads in 2022 een vervolg gaan geven.

Ik hoop dat bij u thuis de kerstboom ook al staat, of dat u op een andere wijze de kerstsfeer in huis heeft gebracht. Om 21.00 uur gaan we van start en maken we er een gezellig avond van. Zorg voor een lekkere dampende pot koffie, warme choco of desnoods wat sterkers en geniet van twee uur heerlijke muziek. Dan mag de thermostaat gerust de 21 graden aantikken. Dat het buiten inmiddels rond het vriespunt is merk je dan helemaal niks meer van. Fijne feestdagen!

Zorg goed voor jezelf en voor anderen, dan zorgen wij voor de muziek.

De BLOG is geschreven door Ab van der Lelie

Zaterdag 11 december 2021

Volg onze reis over de Country Roads van week tot week op de Country Roads Map!


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.