BLOG: De nieuwe religie

Sommige dingen wennen heel erg snel, andere zaken wennen nooit. Zo zal ik nooit kunnen wennen aan de ‘muziek’ die ik afgelopen Koningsdag bij ons in de stad op de daartoe aangewezen pleinen uit de diverse speakers hoorde knallen. Dat was in Leiden, dus de hele stad was weer aan het ‘zwemmon in een Bacardi Lemon’. Het heet muziek, maar ik durf de discussie aan te gaan waarbij ik de stelling verdedig waarom ik het geen muziek vind. Anderzijds, wat is eigenlijk de definitie van muziek? Een verhaaltje over muziek en wat muziek kan doen met de mens.

Onze digitale encyclopedie meldt: Muziek is de kunstzinnige schikking en combinatie van de klanken van muziekinstrumenten en de menselijke stem om schoonheid van vorm dan wel uitdrukking van emotie te bereiken. Kijkend naar de mensenmassa die volledig opging in de zomerse tophit van onze lokale held Mart Hoogkamer kan ik niet anders dan concluderen dat de herrie een combinatie van klanken betrof en tevens enige vorm van emotie bereikte. Dus toch muziek? Ja natuurlijk wel. Maar dan alleen als je een computer mag bestempelen als een muziekinstrument, want de klanken werden zeker niet gemaakt door echte drums, gitaren, bas en keyboards. Maar goed, ik liep snel verder op zoek naar een fijnere omgeving. Die vond ik in de winkel Velvet Records op de Nieuwe Rijn, waar de eigenaar een heerlijke jazzplaat had opgezet van Art Blakey and the Jazz Messengers. Daar heeft Mart Hoogkamer nog nooit van gehoord en dat geeft helemaal niks. De wetenschap dat de meute genoot van het samenzijn, van het bier en van de (okay dan…) muziek en daarbij niemand kwaad deed was voldoende om een tevreden glimlach op mijn gezicht te toveren. Elders in de wereld kan dit helaas niet dus laten we deze vrijheid koesteren.

Waar ik wel snel aan kon wennen was het bijwonen van de vele concerten de afgelopen weken. In mijn vorige blog schreef ik nog dat het leek alsof zowel artiest als publiek weer erg moest wennen aan live optredens na twee jaar gedwongen pauze. Nu, een maand later, kan ik stellen dat het weer heel snel voelde zoals altijd. Ik heb inmiddels een stuk of tien concerten gezien en er was werkelijk niemand die nog nadacht over Corona.

Afgelopen zondagavond stond ik als vanouds als haringen in een ton opeengepakt voor het podium van het Paradiso in Amsterdam om te kijken naar de langverwachte reünie van Daryll-Ann, de Nederlandse alt-rockband die in de jaren ’90 razend populair was en destijds midden in een tournee de stekker uit de band trok vanwege een onderling meningsverschil. Nu stonden de mannen (eenmalig?) weer op het podium bij de 25e verjaardag van het fenomenale Amsterdamse platenlabel Excelsior Recordings.

Daryll-Ann, Paradiso Amsterdam, 24 april 2022

De fans waren massaal aanwezig en het klonk als vanouds: onwaarschijnlijk goed. Het kippenvel stond weer dik op de armen en om me heen stonden volwassen kerels te huilen van geluk. Geen taferelen met flauw vallende meiden, maar een bijeenkomst die welhaast religieuze vormen begon aan te nemen. Hooguit één seconde dacht ik aan eventueel besmettingsgevaar, het was weer business as usual.

Een week of twee eerder bezocht ik de Portugese steden Porto en Braga. In die prachtige steden heb ik meerdere malen de meest schitterende kerken bezocht. Niet om een dienst bij te wonen, maar om vooral de pracht en praal van de soms immense gebouwen te bewonderen. Ik ben absoluut niet gelovig en heb ook geen behoefte dat te veranderen. Toch bekroop me bij enkele bezoeken het gevoel van begrip voor de mensen die regelmatig in de kerk aanwezig zijn om hun geloof te praktiseren. Zij vinden daar een plaats om te zoeken naar kracht en saamhorigheid, naar rust en wellicht liefde of veiligheid. En dat is natuurlijk prachtig, zeker in zulke mooie gebouwen.

 

Kerk van Sint Ildefonsus, Porto

Parochie van Salvador in Matosinhos, Portugal

Kapel der Zielen, Porto

Wat de gelovigen in de kerk vinden, denk ik te kunnen vinden in de muziek. En dan vooral de live muziek. Zo beschouwd zou ik live muziek kunnen bestempelen als mijn religie. Ver gezocht uiteraard en misschien zelfs een compleet verkeerde vergelijking, maar het gaat me hier om het duiden van het geluk dat ik ervaar als ik samen met tientallen, honderden of duizenden mensen naar muziek sta of zit te luisteren, met de zanger van de band in de rol als voorganger.

VanWyck (Christien Oele) in café De Amer in Amen (Dr.), 26 maart 2022

Afgelopen zondag was Jelle Paulusma de voorganger tijdens het optreden van Daryll-Ann. Een paar weken eerder was het Christien Oele die mij in het dorpje Amen in Drenthe (toeval?) tot tranen beroerde tijdens haar optreden als VanWyck. Gedurende die anderhalf uur was er geen ruimte voor zorgen en was ik op een plek waar ik heel graag wilde zijn. Ik was één met de muziek. Afgelopen zondag sprak ik haar in Paradiso en kon ik haar persoonlijk bedanken voor haar indrukwekkende optreden in het Drentse Café De Amer en haar vertellen hoeveel haar muziek betekent voor mij als luisteraar.

In onze wekelijkse blog schrijven we regelmatig over de kracht van de muziek en hoe dat kan zorgen voor de nodige emotie. Vanavond gaan we in onze uitzending van Countryland ook weer op zoek naar die emotie. Voorgangers van de dienst van vanavond zijn Timen en ondergetekende. Ik kijk er enorm naar uit om weer samen met Timen twee uur radio te maken, dat deden we op nieuwjaardag voor het laatst. Ik heb hele afwisselende muziek gekozen om zoveel mogelijk smaken te bedienen. Hierbij is gegarandeerd dat de muziek wordt gemaakt door echte instrumenten, er komt geen computer aan te pas. Zoals altijd zoek ik daarbij vaak de randjes op van de country en bluegrass. Ik speel onvervalste country van Garth Brooks, het nieuwe album van Thomm Jutz & Tammy Rogers komt voorbij en uit eigen land is er aandacht voor de Billy Bray Band en Tim Knol met de Blue Grass Boogiemen. Ook de River Country van deze week betreft een nummer van een Nederlandse countryzangeres en zij neemt ons mee naar het prachtige Wales. En ik beloof u, dat wordt schitterend. Timen voegt daar nog nummers aan toe van o.a. Dale Watson en Nickel Creek. En Countryland is natuurlijk niets zonder Oude Doos. Ook vanavond trekken we weer een zwaar bestofte kartonnen doos van de zolder met daarin hele mooie muziek van Curly Seckler.

Vanaf vanavond gaan we af en toe ook aandacht besteden aan concerten die de komende maanden in ons land te bezoeken zijn. Daarbij richten we de aandacht vooral op de concerten van Shelter From The Storm, het roots, country, blues en Americanaplatform van TivoliVredenburg in Utrecht. Een nieuw item in ons programma, we zullen zien hoe ons dat gaat bevallen.

Kortom, een volle uitzending weer vanavond, vanaf 21.00 uur zijn we weer te horen èn te zien.

Fijn weekend!

Zorg goed voor jezelf en voor anderen, dan zorgen wij voor de muziek.

De BLOG is geschreven door Ab van der Lelie

Zaterdag 30 april 2022

Volg onze reis over de rivieren op aarde van week tot week in River Country!


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.