BLOG: Family Style

Zoals u waarschijnlijk al lang weet, bestaat onze groep Countrylandmedewerkers deels uit een paar groepjes familieleden. Zo zijn vader Timen van Ark (vaste presentator) en zoon Johan van Ark (technicus) natuurlijk familie van elkaar, en is Valery (multimedia, catering en nog heel veel meer) weer de partner van Johan. Ook is de schrijver dezes (Ab van der Lelie) uiteraard een broertje van vaste presentator en ceremoniemeester Jos van der Lelie. Ik heb ooit wel eens gedacht dat de muziek waar we allemaal zo van houden bij uitstek de familiebanden aantrekt. Maar even zo vaak vond ik die gedachte weer onzinnig omdat smaak nou eenmaal iets persoonlijks is wat zich niks aantrekt van familiebanden. Na drie dagen EWOB-festival in Voorthuizen heeft die gedachte een evenzo grote als verrassende ommezwaai gemaakt. Liefhebbers van country en bluegrass muziek zijn daadwerkelijk één grote familie. Een verhaaltje deze week over mijn (nieuwe) familie.

Het was mijn allereerste EWOB dit jaar. De vele verhalen die ik al een paar jaar heb mogen en moeten aanhoren leken wel met de maand sterker te worden. Als je een festival organiseert met een twintigtal bands in een ruime zaal in Voorthuizen, dan zitten uiteraard de meeste, zo niet alle mensen gewoon in de zaal te luisteren naar die heerlijke muziek. Volgens collega Countrylanders maakte ik daarbij een vergissing, want zeker de helft van de bezoekers zal de zaal niet eens binnengaan. Zij vermaken zich juist buiten de zaal, op straat, in het dorp, op de camping of waar dan ook met de overal spontaan georganiseerde picking-parties, waarbij deelname veel belangrijker is dan het niveau van de individuele deelnemer.

Een paar nummertjes picken met onze Amerikaanse vrienden van Level Best. Iedereen die wil mag meedoen!

Het EWOB-festival is veel meer dan alleen maar een zaal met optredens, het is een driedaagse samenkomst van een grote muziekfamilie. Ik lachte deze woorden altijd een beetje onzinnig weg en ging vol goede moed op pad naar Voorthuizen. Daags voor aanvang hoorde ik al hoe druk het was op de camping. 70 caravans en mobile homes en ruim 50 tenten. Samen toch goed voor zo’n 250 man was de voorzichtige schatting. Dat wordt druk in dat zaaltje, dacht ik nog.

Mijn drukke werkzaamheden als stagecrew bij het op- en afbreken van het podium bij elke bandwisseling zaten gelukkig snel in de vingers en samen met Timen en Patrick slaagde ik erin om de planning redelijk in tact te houden. Op de eerste dag, de doorgaans rustige donderdag, zat de zaal zeker na de pauze al angstig vol. Sterker nog, tijdens het voortreffelijke optreden van Long Way Home moest ik bezoekers nog begeleiden naar de paar lege stoelen die er hier en daar nog te vinden waren. De zaal was afgeladen vol en iedereen had plezier. Ik was op dat moment zeer tevreden en was mega trots op mijn collega Countrylanders. Tijd om even een bakkie thee te halen en een half uurtje rust te nemen, om straks weer de spullen voor de volgende band klaar te zetten.

Long Way Home, Kylie Kay Anderson (Utah, VS) en Owen Schinkel (Nederland), nu gevestigd in Cork, Ierland.

Toen ik de kantine instapte van het schitterende Ontmoetingscentrum De Eng, sloeg de schrik me om het hart. Ook de kantine was afgeladen vol. Op twee plaatsen zaten groepjes mensen samen muziek te maken, buiten voor de deur stond nog een groep met zeker 40 luisteraars en zelfs in het nauwe gangetje achter de toiletten stonden vier jonge knullen met hun instrumenten te spelen. Mezelf voorzichtig door de meute bewegend, hoorde ik volgens mij tien verschillende talen voorbij komen. Met stomheid geslagen keek ik de zaal rond en moest ik mijn ongelijk toegeven. Iets waar ik overigens nooit een probleem van maak, zeker als het om muziek gaat. Je moet er niet aan denken dat die hele meute straks de zaal binnen wil om bijvoorbeeld naar onze Belgische vrienden van Rawhide te gaan kijken, de ijzersterke afsluiter van de donderdag. Maar ondanks de drukte was er geen moment reden tot enige paniek, iedereen was gezellig aan het spelen of aan het luisteren en de term vrede kreeg die dag een nieuwe dimensie.

Rawhide (België), de afsluitende act op donderdagavond.

Ik kom regelmatig bij concerten en er zijn dagen bij dat het op drukke plekken wel eens onvriendelijk kan worden. Beetje duwen en schreeuwen, glasgerinkel, enzovoorts. Maar niets van dit alles in Voorthuizen. De liefhebbers van bluegrass zijn rustig, vriendelijk, behulpzaam en staan allemaal open voor een goed gesprek. Ik heb in drie verschillende talen met mensen gesproken uit diverse landen en voelde me met het uur vrolijker worden. De pakweg 500 wildvreemden van vanmorgen leken wel allemaal familie van me. Ik had absoluut geen weet van die verre neven uit Tsjechië, een paar halfbroers en -zussen uit Duitsland, een onbekende oom uit België en natuurlijk vele neven en nichten gewoon uit Nederland. En dan was er ook nog die enorm leuke achterneef uit het Ierse Dublin, die was opgegroeid in Engeland en die nu woonachtig is in Frankrijk. Eugene heette hij, en hij presenteerde op een heerlijke wijze het avondgedeelte van de donderdag. Weer een familielid erbij!

De drie dagen EWOB in Voorthuizen waren fantastisch mooi. Een hele mooie zaal, met onze techneuten Johan en Patrick in absolute topvorm achter de knoppen, met Ronald als stille maar alles organiserende kracht overal en nergens, Jos als MC, fotograaf, planner en eerste hulpmedewerker zwervend door de zalen, Timen als mijn rechterhand als stagemanager, Valery als begeleidster van alle bands, Jaap en Gerrit als chauffeurs van de pendelbusjes en dan vergeet ik er zeker nog een stuk of 30-40 die hebben geholpen om er een groot feest van te maken.

Johan zorgt achter de knoppen voor het perfecte zaalgeluid, Patrick zit links op het podium en verzorgt de monitors voor de artiesten.

Een heel groot compliment aan de organisatie en het bestuur van de Stichting EWOB, die mensen hebben echt topwerk geleverd. Ik ging met één broer ’s ochtends op pad naar Voorthuizen, en ik kreeg er binnen een paar dagen vele broers en zussen bij.

U leest dit en denkt dat ik hier een tikkeltje overdrijf. Dat is zeker niet het geval. En ik ga u daarom uitdagen en uitnodigen om het zelf te komen meemaken. Volgend jaar valt het Hemelvaartweekend op 18, 19 en 20 mei 2023. Blokkeer de agenda alvast en schrijf er heel groot neer: EWOB-festival, Voorthuizen. U gaat er echt geen spijt van krijgen, dat beloof ik u plechtig.

Level Best (VS) met gasten Thierry Schoysman (BE) en Cees Dekker (NL).

EWOB publieksfavorieten Sunny Side (CZ).

En dan is het toch weer gewoon de volgende zaterdag geworden en gaan we vanavond weer twee uur Countryland maken. Ik hoor u denken: is er vanavond dan geen Sessions in het Rebellenhonk in Barneveld? Nee, helaas…, de oorspronkelijk geplande band kon vanavond niet komen en op deze korte termijn zijn we er niet in geslaagd om vervangers te regelen. Maar niet getreurd, want vanavond zit Timen samen met Harro gezellig live in de studio van de A1 Mediagroep in Nijkerk. En natuurlijk zal het ook vanavond nog over die drie dagen gaan in Voorthuizen, maar we kijken zeker ook weer vooruit naar nieuwe avonturen, met zowel oude als nieuwe muziek. Met country en bluegrass, en alles wat daarbij hoort. Als één grote familie.

Zorg goed voor jezelf en voor anderen, dan zorgen wij voor de muziek.

De BLOG is geschreven door Ab van der Lelie

Zaterdag 4 juni 2022

Volg onze reis over de rivieren op aarde van week tot week in River Country!


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.