Blog: Muziek verbindt

Het was snikheet in Londen. De afgesproken plek, een overvolle bar met restaurant in de oergezellige wijk Camden Town, was afgeladen met zogenaamde Powderworkers, leden dus van de onofficiële fanclub van de Australische rockband Midnight Oil. Ik hoor u denken: Wat nu? Gaan we het bij Countryland over rockmuziek hebben?

Wees gerust, lees lekker door. Het gaat allemaal goed komen. Als absolute muziekgek hou ik nou eenmaal van vele verschillende muziekstijlen. Naast country en bluegrassmuziek speel ik thuis vooral veel Americana, singer-songwriters, jazz, blues, pop en dus ook onvervalste rock. En Midnight Oil, de band onder leiding van zanger, voormalig politicus en
milieuactivist Peter Garrett, was bezig met zijn afscheidstournee over de wereld. Een verhaaltje over hoe muziek mensen kan binden.

Ik leerde de band kennen in 1986 toen ik als tiener werkzaam was in een vlaggenfabriek in een buitenwijk van Melbourne. Muziek was mijn passie en ik keek op een dag net iets te lang naar het T-shirt van een van mijn collega’s. Op dat shirt stond een vreemde afbeelding van de haven van Sydney, met dat bekende opera house op de kade en de Sydney harbour bridge op de voorgrond.
Maar dan zonder water en met enorme kraters in de aarde. Rond die afbeelding stond de tekst: Midnight Oil – Red Sails In The Sunset. Ik vroeg mijn collega naar de betekenis van het shirt en hij begon te vertellen over zijn favoriete band Midnight Oil en hoe goed hij dat album vond dat twee jaar eerder was verschenen. Een gesprek over muziek was begonnen, en dus werd het meteen gezellig.
Zo gezellig zelfs, dat onze pauze iets te lang duurde wat ons op een reprimande kwam te staan van de leidinggevende. Het was mijn kennismaking met de band Midnight Oil, een kennismaking die uiteindelijk leidde tot een enorme liefde voor deze band en een vijftiental concertbezoeken door heel Europa in de afgelopen 35 jaar. Op dit moment doen de mannen voor het laatst hun kunstje, dan houden ze ermee op, na 45 jaar platen maken en optreden. En daar moest ik uiteraard bij zijn. Vandaar dat ik na hun optreden in Utrecht ook nog afreisde naar Londen en Parijs om het concert te bezoeken.

Terug naar die bar in Londen. Ik stapte een van de zaaltjes binnen die volstond met Powderworkers.
Op de tafels lag een meterslang banier met daarop foto’s van de leden van de band, geflankeerd door allerlei kleine foto’s van leden van de fanclub. Uiteraard hadden de bandleden hun eigen foto netjes gesigneerd, wat het geheel een klassieke en waardige uitstraling gaf. Een stukje huisvlijt van een van de vele fans met een mooi resultaat. Waar dat banier uiteindelijk gaat belanden weet ik eerlijk gezegd niet eens. En helaas was ik ooit te laat met het insturen van een foto van mijzelf.

Het is niet anders. Ik begon, gebogen over het banier, een gesprek met een willekeurige fan en meteen was het vertrouwd.
Een sterk Ierse tongval bleek genoeg om in gedachten terug te gaan naar het meest legendarische optreden van de band ooit, in juni 2017 in Dublin. Bij zowel mijn nieuwe Ierse vriend als bij mijzelf stond het kippenvel meteen weer metersdik op de armen toen we in gedachten terugkeerden naar die avond. Het bier werd aangerukt, we namen plaats aan een tafeltje en al snel waren we vrienden voor
het leven. En dan kom ik tot de kern van dit verhaal.

Opnieuw werd overduidelijk hoezeer muziek mensen kan binden. Mensen uit verschillende landen, met een verschillende achtergrond en van verschillende leeftijden. Opeens liepen er tranen over mijn wangen. Mijn Ierse vriend vroeg wat er was en ik vertelde hem hoe gelukkig ik was om met hem daar te zijn met al die andere fans om ons heen. Om samen met andere, volslagen onbekenden te gaan genieten van de muziek die ons zo bindt. En tegelijk beseffend hoe jammer het is dat het de laatste keer zou zijn om de mannen live te zien, al stond voor mij een paar dagen later nog het concert in Parijs gepland. De optredens waren stuk voor stuk grandioos, het afscheid van de band was ontroerend en dankbaar. We stonden daar allemaal met dezelfde gevoelens en met dezelfde tranen.
Want dat is precies wat muziek kan doen met een mens.

De stap naar countrymuziek is snel gemaakt. Want wat muziek met de fans kan doen, gebeurt ook met de muzikanten zelf. Zo zag ik afgelopen week beelden van het Newport Folk Festival, waar de 78-jarige, broze Joni Mitchell samen met Brandi Carlile een indrukwekkende versie zong van de klassieker Both Sides Now. Met zo’n 25 muzikanten op het podium die allemaal met stomheid waren geslagen dat Joni Mitchell dit in haar fysieke staat nog deed. Nee, het was muzikaal geen hoogtepunt, daarvoor is de gezondheidstoestand van Joni inmiddels te zwak. Maar het moment gaat echt de muziekgeschiedenis in. De muzikanten waren één, hun bewondering voor de grande dame van de folk was eindeloos. En ja, ik ben ook enorm fan van vooral het vroege werk van Joni Mitchell.

Of neem de beelden van hetzelfde festival waarop je Courtney Marie Andrews samen ziet zingen met de fysiek kleine, maar oh zo grote Paul Simon (80 jaar inmiddels!). Natuurlijk zijn er veel mooiere versies van The Boxer te vinden. Maar het gaat me hier om de liefde bij die muzikanten voor hun vak en voor het werk van de ander. Courtney Marie die heel goed snapt wat Paul Simon heeft betekend voor de muziek en wat een eer het is om samen met hem muziek te spelen. En hoe het tegelijkertijd vanzelfsprekend is dat je samen muziek maakt, hoe ervaren of hoe nieuw je ook bent in het wereldje.
En ja, ik ben enorm fan van zowel Courtney Marie Andrews als van Paul Simon.

Muziek verbindt en zorgt voor vriendschappen over de hele wereld. Dat is ook zo in ons veel kleinere Countrylandwereldje. Zo had ik afgelopen week weer meerdere malen contact met Eric Brace, Thomm Jutz en Jess Jocoy in Amerika. Grote of aanstormende namen in de country en bluegrassmuziek, maar ze voelen zich zeker niet te groot om mij van hun nieuwste muziek te voorzien en daarbij te vertellen wat hen tot die muziek dreef. Van deze drie artiesten kunt u vanavond muziek beluisteren als ik naast Timen plaatsneem voor weer twee uur Countryland.

 

Naast deze drie artiesten heb ik ook muziek meegenomen waar mijn 20-jarige zoon regelmatig naar luistert als hij bijkomt van weer een zware honkbaltraining in het verre Texas. Hij tipte mij rond de kerstdagen al met de naam Morgan Wallen. Ik kende hem totaal niet, maar speelde toen meteen in onze nieuwjaarsuitzending een nummer van zijn meest recente album. Vanavond komt Morgan Wallen opnieuw voorbij. Ook kijk ik terug in het verleden naar bijzondere momenten in de countrymuziek met de datum 30 juli. En dat gaat drie hele bijzondere nummers opleveren kan ik alvast verklappen.

De River Country komt uiteraard voorbij, de Oude Doos is weer afgestoft en Johan heeft de afgelopen weken bewezen in absolute bloedvorm te zijn. Uiteraard neemt Timen ook weer een selectie mee uit zijn veel te grote verzameling en dan is die twee uur Countryland weer zo gevuld. We trappen zoals elke week af om 21.00 uur. Zorg dat u op tijd klaar zit met een hapje en een drankje, dan bezorgen we u weer twee uur muzikaal vermaak. En lukt dat luisteren vanavond niet live, dan is er altijd de mogelijkheid om de uitzending later op een voor u geschikt moment terug te luisteren.

Daarbij nogmaals het advies om eens te grasduinen door die 25 uur durende marathonuitzending die we in februari van dit jaar hebben gemaakt. Ik blijf dat kwalitatief een serieus goede uitzending vinden. Al onze presentatoren in topvorm, met hele leuke gasten die over hun favoriete muziek komen vertellen, en al die geweldige artiesten die live in onze studio kwamen spelen. Wij waren die 25 uur met zijn allen meer dan ooit tevoren één met de muziek.

Zorg goed voor jezelf en voor anderen, dan zorgen wij voor de muziek.

De BLOG is geschreven door Ab van der Lelie

Zaterdag 30-07-2022

Volg onze reis over de rivieren op aarde van week tot week in River Country!


Countryland wordt gemaakt in de studio van
A1 Mediagroep in Nijkerk.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.